ล่าว “ชายผู้นี้ยังหนุ่มนัก นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าจะฆ่าสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ระดับสามให้ตายลงได้ เพียงแต่อัจฉริยะผู้นี้ต้องมาตาย ช่างน่าเสียดายยิ่ง”ฉื่อเอี้ยนกล่าวถามว่า “ดูเหมือนว่าแม่นางมู่ยังไม่ตาย ข้ารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ” เขากล่าวเช่นนี้ออกมาเพราะเห็นใบหน้าของมู่เฉียนซีแดงฉานราวกับถูกไฟแผดเผาผู้อาวุโส “สาวน้อยผู้นี้โดนอสรพิษสามหัวกัดเป็นแน่ พิษลามไปทั่วร่างกายนางแล้วแต่นางกลับไม่ตาย เก่งกาจยิ่งนัก แต่ถึงอย่างไร พิษของอสรพิษนี้ก็ร้ายแรงถึงชีวิต และ…”ฉื่อเอี้ยนหายใจถี่ขึ้น เขากล่าวว่า… “อาจารย์ ท่านหมายถึง ?”ผู้อาวุโสผู้เป็นอาจารย์ของฉื่อเอี้ยนรู้ว่าไม่มีอันตรายอยู่รอบตัวเขาแล้ว เขาจึงไปเก็บผลึกดอกบัวหัวใจศักดิ์สิทธิ์มา จากนั้นก็กล่าวขึ้นว่า “เอี้ยนเอ๋อร์ สาวน้อยผู้นี้งดงามยิ่งนัก อีกทั้งยังเป็นอัจฉริยะ ข้ารู้ว่าเจ้ามีใจให้นาง ต่อให้เจ้าได้นางมาครอบครอง นางก็ไม่มีวันเชื่อฟังเจ้าเด็ดขาดข้ามั่นใจ แต่ถึงกระนั้นข้าจะไม่ห้ามเจ้า ประเดี๋ยวข้าจะไปหาของล้ำค่าที่อื่นก่อน พวกเจ้าแต่ละคนฝึกฝนประสบการณ์กันตามสบายเถอะ”ถึงแม้ว่าผู้อาวุโสจะได้ผลึกดอกบัวหัวใจศักดิ์สิทธิ์ไป แต่เขายังคงไม่พอใจ หวังจะเอาของล้ำค่าเพิ่มอีกทันทีที่ผู้อาวุโสซึ่งเป็นอาจารย์จากไป ศิษย์ร่วมสำนักของฉื่อเอี้ยนก็รู้สึกเกรงอกเกรงใจ พวกเขากล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ยินดีด้วยศิษย์พี่ฉื่อ ยินดีด้วย ขอให้ศิษย์พี่มีความสุขกับความงดงา
