มของสาวงามเช่นแม่นางผู้นี้”ฉื่อเอี้ยนยกยิ้มมุมปาก เขากล่าวขึ้น “พวกเจ้าไปเฝ้าบริเวณรอบ ๆ เอาไว้ อย่าให้ใครเข้ามารบกวนข้าได้”“ขอรับ”ฉื่อเอี้ยนก้าวเท้าเข้าไปหามู่เฉียนซี “ในตอนที่ข้ามอบความรักให้เจ้า เจ้ากลับเมินข้า ตอนนี้เจ้าก็อย่าหาว่าข้าไม่เป็นสุภาพบุรุษก็แล้วกัน”ในขณะที่เขากำลังเอื้อมมือจะไปแตะมู่เฉียนซี ทันใดนั้นบริเวณรอบ ๆ ก็เกิดความผิดปกติขึ้นมา บรรยากาศอึมครึมเยือกเย็นแผ่ปกคลุม จากนั้นมีเงาร่างสีดำร่างหนึ่งปรากฏตัวพลันคว้าร่างของมู่เฉียนซีไปกอดไว้ในอ้อมแขนฉื่อเอี้ยนกล่าวขึ้นด้วยความโกรธทันที “ใครกัน ?”ทันทีที่เขาหันไปมองร่างนั้น ก็เห็นสายตาที่เย็นยะเยือกคู่หนึ่งจ้องกลับมาและเพียงชั่วพริบตาเดียว… เขารู้สึกเสมือนว่าเขาได้ไปเยือนแดนนรกก็มิปาน ร่างกายและจิตวิญญาณของเขาดูเหมือนว่าจะถูกทำลายลงในเวลาเพียงอึดใจเดียวนี่เป็นพละกำลังของบุรุษที่แข็งแกร่งอย่างมิอาจหยั่งรู้ได้ แข็งแกร่งเสียยิ่งกว่าอาจารย์ แข็งแกร่งเสียยิ่งกว่าเจ้าสำนักของเขาไม่รู้กี่ร้อยเท่า เขาไม่อาจรู้ได้เลยฉื่อเอี้ยนสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความหวาดกลัวแล่นเข้าครอบงำจนขยับร่างกายไม่ได้เขารีบคุกเข่าลงพลางกล่าวอ้อนวอน “ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด… หากท่านอยากได้แม่นางผู้นี้ ท่านเอาไปได้เลย ขะ… ข้าไม่…”ทันใดนั้นสองขาของเขากลายเป็นกระดูกขาวทันที“อ๊าก!” ความเจ็บปวดจากการแยกชิ้นเนื้อออกจากกระดูกนี้ทำให้ฉื่อเอี้ยนร้องตะโกนดั
