ายผู้นี้ตายแล้ว ดี! ตายไปเสียได้ก็ดี!”
ชายชุดเขียวผู้นี้เคยปราบเขาได้ด้วยการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียว อีกทั้งยังขัดขวางไม่ให้เขายุ่งกับแม่นางมู่ นี่คือหายนะของเขาที่ไม่อาจเทียบได้ ตอนนี้ชายชุดเขียวผู้นี้ตายไป ก็เท่ากับเขาหมดศัตรูที่น่าหวาดกลัวไปหนึ่งคน
ผู้อาวุโสกล่าว “ชายผู้นี้ยังหนุ่มนัก นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าจะฆ่าสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ระดับสามให้ตายลงได้ เพียงแต่อัจฉริยะผู้นี้ต้องมาตาย ช่างน่าเสียดายยิ่ง”
ฉื่อเอี้ยนกล่าวถามว่า “ดูเหมือนว่าแม่นางมู่ยังไม่ตาย ข้ารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ” เขากล่าวเช่นนี้ออกมาเพราะเห็นใบหน้าของมู่เฉียนซีแดงฉานราวกับถูกไฟแผดเผา
ผู้อาวุโส “สาวน้อยผู้นี้โดนอสรพิษสามหัวกัดเป็นแน่ พิษลามไปทั่วร่างกายนางแล้วแต่นางกลับไม่ตาย เก่งกาจยิ่งนัก แต่ถึงอย่างไร พิษของอสรพิษนี้ก็ร้ายแรงถึงชีวิต และ…”
ฉื่อเอี้ยนหายใจถี่ขึ้น เขากล่าวว่า… “อาจารย์ ท่านหมายถึง ?”
ผู้อาวุโสผู้เป็นอาจารย์ของฉื่อเอี้ยนรู้ว่าไม่มีอันตรายอยู่รอบตัวเขาแล้ว เขาจึงไปเก็บผลึกดอกบัวหัวใจศักดิ์สิทธิ์มา จากนั้นก็กล่าวขึ้นว่า “เอี้ยนเอ๋อร์ สาวน้อยผู้นี้งดงามยิ่งนัก อีกทั้งยังเป็นอัจฉริยะ ข้ารู้ว่าเจ้ามีใจให้นาง ต่อให้เจ้าได้นางมาครอบครอง นางก็ไม่มีวันเชื่อฟังเจ้าเด็ดขาดข้ามั่นใจ แต่ถึงกระนั้นข้าจะไม่ห้ามเจ้า ประเดี๋ยวข้าจะไปหาของล้ำค่าที่อื่นก่อน พวกเจ้าแต่ละคนฝึกฝนประสบการณ์กันตามสบายเถอะ”
ถึงแม้ว
