ารสู้รบแล้ว สิ่งที่เขาสนใจก็คือการต่อสู้ แต่ครั้งนี้ชิงอิ่งกลับมีความเป็นมนุษย์มากขึ้น เพื่อที่จะทําให้เจ้าคุณชายนั่นหุบปากลง เขาเลือกที่จะหยิบยาของตัวเองออกมาเพื่อไม่ให้ชายผู้นั้นมารบกวนนาง
ชิงอิ่งกล่าวตอบเสียงเบา “ติดตามเฉียนมาเป็นเวลานานแล้ว ข้าย่อมเข้าใจสิ่งต่าง ๆ ได้มากขึ้น”
มู่เฉียนซียิ้มก่อนจะกล่าว “อืม วันนี้เจ้าทําได้ดีมาก เมื่อข้ากลับถึงจวน ข้าจะปรุงยาให้เจ้ามากขึ้น”
ใบหน้าที่งดงามของชิงอิ่งเผยให้เห็นรอยยิ้มจาง ๆ เขากล่าวสั้น ๆ ว่า “ดี”
เรื่องน่าอายของฉื่อเอี้ยนในคืนนั้นไม่ได้ถูกแพร่งพรายออกไป การแข่งขันในวันรุ่งขึ้นยังคงดําเนินต่อไปตามเดิม
ในเจ็ดสํานักใหญ่ แต่ละสํานักจะมีศิษย์คนหนึ่งที่ได้เข้ารอบชิงชนะเลิศ
ผู้ตัดสินประกาศขึ้นว่า “การประลองรอบต่อไป มู่เฉียนซีแห่งสํานักเฟินเทียน พบกับ หลงเฉียงแห่งสำนักเชิ้งเทียน”
คู่ต่อสู้ในรอบชิงชนะเลิศมีระดับสูงกว่าคู่ต่อสู้ในรอบกลุ่ม ความแข็งแกร่งของหลงเฉียงผู้นี้จัดได้ว่าแข็งแกร่งอย่างมาก เมื่อตอนที่เขาอายุได้ยี่สิบห้าปี เขาฝึกฝนจนสามารถเป็นปรมาจารย์ภูตระดับห้าได้
อายุของเขามากกว่ามู่เฉียนซี แม้ว่าฝีมือของมู่เฉียนซีจะร้ายกาจมากเพียงใดในรอบการแข่งขันที่ผ่านมา เขาก็คิดว่าเส้นทางแห่งการชนะติดต่อกันของมู่เฉียนซีจะต้องจบลงที่นี่
ผู้ตัดสินประกาศขึ้นว่า “การแข่งขันเริ่มขึ้นได้”
เมื่อผู้ตัดสินประกาศเริ่มการแข่งขัน หมัดของหลงเฉียงก็พุ่งเข้าใ
