วินเหริน มันเป็นไปไม่ได้ นี่มัน…”
นักปรุงยาเวินเหรินกล่าว “ข้ากับนักปรุงยาอีกหลายท่านได้ตรวจสอบแล้ว ยานี้คือยาเม็ดระดับแปดอย่างแท้จริง อีกทั้งคุณภาพยังไร้ที่ติ ไม่มีสิ่งเจือปนใดแม้แต่น้อย ไม่ต้องสงสัยเลยว่าในบรรดานักปรุงยารุ่นเล็กของทั้งสามสำนัก มู่ซีนั้นเป็นที่หนึ่ง”
เจ้าสำนักตานซินเหมือนกับโดนดูดพลังทั้งหมดที่มีอยู่ไป เขาแทบเป็นลมล้มลง
เจ้าสำนักเย่าอู๋เองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไรนัก เพียงแต่แสร้งทำเป็นนิ่งสงบอยู่ข้าง ๆ ก็เท่านั้น
นักปรุงยาเวินเหรินยิ้ม มองไปที่มู่เฉียนซีพลางกล่าวขึ้น “ถึงแม้ว่าข้าจะรู้ว่ามันคือยาระดับแปด แต่ข้านั้นตาไม่ถึงไม่รู้ว่านี่คือยาอะไร ไม่ทราบว่าเจ้าจะสามารถคลายความสงสัยให้ข้าได้หรือไม่ ?”
มู่เฉียนซีกล่าวเสียงเรียบ “นี่คือยาซานชิงฮว่าชี่ระดับแปด สามารถรักษาอาการบาดเจ็บที่ซ่อนเร้นของผู้ฝึกตนได้”
นักปรุงยาเวินเหริน “เป็นเช่นนี้เอง มู่ซี พรสวรรค์ในการปรุงยาของเจ้านั้นทำให้ข้าตะลึง พรสวรรค์ท้าทายฟ้าดินเช่นนี้ แม้แต่ความสามารถเช่นข้าเองก็ยังไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นอาจารย์ของเจ้า”
มู่เฉียนซียิ้ม กล่าวว่า “ท่านนักปรุงยาเวินเหรินมิได้แสดงฝีมือแต่กลับถ่อมตนเสียแล้ว จะอย่างไรเสียท่านก็เป็นปรมาจารย์นักปรุงยาอันดับหนึ่งผู้เดียวแห่งภาคตะวันตกของทวีปเซี่ยโจว”
ทุกผู้คนในที่นั้นสูดลมหายใจเข้าลึกไปเฮือกหนึ่ง ในเมื่อนักปรุงยาเวินเหรินถึงกับบอกว่า… ตนนั้นไม่มีความสามารถมา
