ะสอบปากคำนั้นไม่ง่าย หากถามอะไรไม่ได้ความก็ให้จัดอาหารชุดใหญ่ให้เขาไปให้หมด”
นักฆ่ารู้สึกเย็นวาบกลางแผ่นหลัง เขารู้สึกว่าอาหารมื้อใหญ่นั้นไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน
มู่เฉียนซีมองน่าหลานอวี้ก่อนจะกล่าวว่า “มีมือสังหารจับตาดูเจ้าอยู่ เจ้ายังไม่ไปอีก”
น่าหลานอวี้ “ข้าคิดว่าหอหมอปีศาจเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด ในตอนที่ยังไม่ได้ผลจากการสอบปากคำ ข้าคิดว่าอยู่ที่นี่ปลอดภัยที่สุด”
เขาคว้ามู่เฉียนซีเอาไว้ “มู่เฉียนซี เมื่อครู่นี้ข้าตกอยู่ในอันตรายมากเช่นนั้น เหตุใดมู่ซีถึงยังไม่ปรากฏตัว ?!”
มู่เฉียนซีกล่าวขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ “ข้าขอโทษ ห้องปรุงยามีฉนวนกันเสียง แม้ข้างนอกจะเกิดระเบิดขึ้น คนที่อยู่ด้านในก็ไม่ได้ยิน เจ้าอย่าคิดมากไปเลย”
น่าหลานอวี้ผิดหวังอย่างมาก อาหารชุดใหญ่นั้นก็ได้จัดส่งให้แล้ว แต่ก็ยังไม่ได้ข้อมูลอะไรที่เป็นประโยชน์มา
มู่เฉียนซีกล่าวกับน่าหลานอวี้ “นักฆ่าที่โชคร้ายผู้นั้นรู้แค่ว่าเป็นหอการค้าอันดับหนึ่งออกเงินว่าจ้าง แต่ว่าเป็นใครนั้นเขากลับไม่รู้”
น่าหลานอวี้กล่าว “รู้เรื่องเพียงเท่านี้ก็พอแล้ว ในหอการค้ามีศัตรูพวกไหนบ้างข้านั้นรู้ดี ทว่าข้าคิดไม่ถึงว่าพวกมันยังไม่เลิกล้มความคิดชั่วช้า”น่าหลานอวี้เงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นเขาเหลือบมองประตูใหญ่ของห้องปรุงยาอย่างรู้สึกไม่ชอบใจนัก “ครั้งนี้ข้ามาที่นี่เพื่อเข้าร่วมงานค้าขายครั้งใหญ่ หลังจากเสร็จสิ้นแล้วข้าก็ควรกลับ อยู่ยืดยาวเช
