ลันทั้งร่างของนางสั่นเทิ้ม นางคุกเข่าลง ร้องห่มร้องไห้ปนกล่าวออกมาด้วยเสียงสะอึกสะอื้น “ฮือ ๆ ๆ ท่านผู้นำตระกูล หรูอวิ๋นผู้นี้ขอร้อง พาหรูอวิ๋นกลับไปด้วยเถอะนะ อิ๋นเจี้ยนผู้นั้นเป็นบุรุษโหดเหี้ยมยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานเสียอีก”
“พาหรูอวิ๋นกลับไปด้วยเถอะ หรูอวิ๋นให้คำมั่นสัญญาว่าจะยอมเป็นทาสรับใช้ผู้นำตระกูลด้วยความเต็มใจ…”
มู่เฉียนซีกล่าวพลางขมวดคิ้ว “มู่หรูอวิ๋น สำหรับเรื่องที่เจ้าทรยศข้า คิดลอบทำร้ายข้าครั้งแล้วครั้งเล่า ต่อให้เป็นทาสรับใช้ข้าก็ไม่อาจยอมรับเจ้าได้ เจ้าคิดอยากจะเป็นนายหญิงมาตลอดมิใช่รึ ? ตอนนี้เจ้าก็ได้เป็นนายหญิงของสำนักจินติ่งแล้ว สมดั่งที่เจ้าปรารถนาแล้วไม่ใช่หรือไร ?”
ในใจของมู่หรูอวิ๋นเศร้ารันทดยิ่งนัก เป็นนายหญิงในสำนักจินติ่งก็ไม่ต่างจากเป็นนางบำเรอให้กับอิ๋นเจี้ยน การใช้ชีวิตของนางยิ่งไปกว่าข้ารับใช้เลยก็ว่าได้
มู่หรูอวิ๋น “ผู้นำตระกูลมู่ ฮือ ๆ ๆ มู่เฉียนซี ข้าไม่ขอให้ท่านพาข้ากลับไปก็ได้ แต่ช่วยบอกให้ท่านพี่หลี่เทียนมาหาข้า มาดูข้าเป็นครั้งสุดท้ายได้หรือไม่ ? ขอเพียงแค่ให้ท่านพี่หลี่เทียนมาเห็นข้าเพียงครั้งสุดท้าย ต่อให้ข้าตายไปข้าก็จะไม่เสียใจแม้แต่น้อย”
ใจของมู่หรูอวิ๋นรู้สึกสิ้นหวังอย่างไร้ที่เปรียบ มู่เฉียนซีมองนางพลางกล่าว “มู่หรูเหยียน หากเจ้ารับปากข้าอย่างหนึ่ง บางทีข้าอาจจะทำให้เจ้าสมหวังได้”
“ผู้นำตระกูลบอกมาเลย บอกมาได้เลย ขอเพียงท่านบอกมา ข้าทำได้
