จ้าของร้านก็ยังตกตะลึง เขาไม่เคยเห็นหยกวิญญาณมากมายขนาดนี้มาก่อน แน่นอนว่าเขาต้องเห็นดีเห็นงามกับผลประโยชน์ที่เขาจะได้
คุณชายใหญ่ทั้งสองนี้ หากใช้อารมณ์แล้วน่ากลัวนัก
“เก้าหมื่นชิ้นข้าเอา!” คุณชายชุดเหลืองกัดฟันตะโกน
ขณะที่น่าหลานอวี้กําลังจะเพิ่มราคาเพื่อให้เจ้าคุณชายจอมโอ่ชุดเหลืองยอมแพ้ มู่เฉียนซีก็กล่าวขึ้น “สิ่งที่ข้าต้องการไม่ใช่สิ่งนี้ แต่มันเป็นอันนั้นต่างหาก อันนี้ข้าเพียงแค่ถามเท่านั้น”
น่าหลานอวี้ไม่สู้ราคาอีกต่อไป เด็กหนุ่มชุดเหลืองถึงกับอ้าปากค้าง
“เจ้า… เจ้า…”
เมื่อเขาได้สติ ก็พบว่าตนเองให้ราคาที่สูงเกินจริง ราคาที่สูงลิบลิ่วนี้สูงกว่าคุณค่าของหยกแก้วผลึกสีม่วงนี้หลายเท่า
มู่เฉียนซีอมยิ้ม นางกล่าวหยอกล้อ “นายน้อย ในเมื่อเจ้าตะโกนราคาออกมาเท่านี้ เจ้าก็รีบจ่ายเร็วเข้าเถอะ หรือเจ้าเพียงแค่ตะโกนออกมาได้ แต่กลับไม่มีจะจ่าย ?”
ใบหน้าของเด็กหนุ่มชุดเหลืองเปลี่ยนกลายเป็นแดงก่ำ ขณะนี้มีดวงตานับไม่ถ้วนที่มองอยู่รอบ ๆ หากตะโกนราคาออกมาจริงแต่ไม่จ่าย ก็คงจะต้องอับอายขายหน้าถึงวงศ์ตระกูลเป็นแน่แท้
เขากล่าวตะกุกตะกัก “ขะ… ข้ามีหยกวิญญาณเพียงเก้าหมื่นชะ… ชิ้นเท่านั้น”
เขาจ่ายหยกวิญญาณเก้าหมื่นชิ้นนี้ด้วยความเจ็บปวดหัวใจ ณ เวลานี้เถ้าแก่ผู้นั้นยิ้มกว้างจนหุบปากไม่ได้ วันนี้เขาได้กําไรมากมาย พรุ่งนี้ไม่ต้องมาตั้งแผงลอยแล้วก็ยังได้
มู่เฉียนซีกล่าว “แล้วกิ่งไม้นี้ล่ะ ?”
เถ้าแก่ยิ้มก
