นเล็กน้อย
มู่เฉียนซีเอาหมอนขว้างไปที่จื่อโยวพลางกล่าว “จื่อโยว หากเจ้าไม่หยุดพูดจาเหลวไหล ข้าจะฝังเจ้าด้วยยาพิษทั้งเป็นเลยคอยดู”
จื่อโยวรีบหลบ ทว่าปากก็ยังกล่าววาจาขี้เล่นไม่หยุด “ฮ่า ๆ ๆ แม่สาวน้อย อย่าเพิ่งโกรธไปเลย โอ๊ะโอ! นี่เจ้าหึงหวงใช่หรือไม่ ?”
“ข้าบอกเจ้าก็ได้ วันพรุ่ง เยี่ยกับข้าจะไปหาใครบางคน ใครคนนั้นเป็นสตรี นางทั้งเป็นสตรีที่งดงามและอ่อนโยนมากเลยเชียว”
มู่เฉียนซีสะดุ้งเล็กน้อย “จื่อโยว เจ้าจะมาบอกเรื่องนี้กับข้าเพื่ออะไร ?”
“ไสหัวกลับไปซะ!” จิ่วเยี่ยสุดจะทน เขาระเบิดพลังไล่สหายปากไม่มีหูรูดนี้ออกไป
— ปัง! —
จื่อโยวไม่ทันระวังตัว ร่างของเขาจึงตกลงมาจากหน้าต่างกระแทกลงไปกับพื้น
“ไอ้หยา! เยี่ย เจ้านี่โหดร้ายแท้ ๆ” จื่อโยวบ่น เขาประคองตน มือปัดก้นพลางยันกายลุกขึ้นด้วยความอับอายเล็กน้อยการที่เขากล่าววาจาเช่นนั้นออกไปก็เพื่อที่จะให้สาวน้อยมู่เฉียนซีผู้นี้รู้สึกอิจฉาและหึงหวง ทำเช่นนี้เพื่อที่จะให้สาวน้อยรู้ใจตัวเองว่านางสนใจเยี่ย มีความรู้สึกพิเศษกับเยี่ย มิเช่นนั้นแล้วหากปล่อยให้เยี่ยใช้วิธีของเขาต่อไป เห็นทีจะไม่มีวันชนะใจสาวน้อยคนงามผู้นี้แน่นอนเห็นได้ชัดว่าเวลานี้เยี่ยยังโกรธอยู่ จื่อโยวไม่อยากอยู่ใส่ไฟต่อไปอีกจิ่วเยี่ยเดินไปตรงหน้ามู่เฉียนซี พลันคว้าร่างนางมากอดเอาไว้ กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึมว่า “ซี นับจากวันพรุ่งข้าจะไม่อยู่ช่วงหนึ่ง”มู่เฉียนซีพยักหน้า กล่าวด้วย
