“จื่อโยว เจ้าอยู่ที่นี่เฝ้าจิ่วเยี่ยเถอะ ข้าไม่รู้ว่าที่ค่ายกลด้านล่างของทะเลสาบนั่น จะสามารถยับยั้งคําสาปจิ่วเยี่ยได้หรือไม่ ดังนั้นข้าจึงตั้งใจจะเตรียมปรุงผสมยาน้ำศักดิ์สิทธิ์เสียหน่อย เตรียมพร้อมเพื่อที่จะใช้ได้ทุกเมื่ออย่างไรล่ะ”
จื่อโยวกล่าว “สาวน้อย เจ้าไปทำเถอะ ข้าจะเฝ้าเขาอยู่ที่นี่เอง”
นางได้ทําพันธสัญญากับหม้อปาฮวางชิงมู่แล้ว เวลานี้เพื่อสร้างยายับยั้งคําสาป มู่เฉียนซีขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบสมุนไพรวิญญาณล้ำค่าต่าง ๆ ที่จื่อโยวส่งมาให้แล้วเริ่มผสมยาอย่างบ้าคลั่ง
เวลาผ่านไปอย่างช้า ๆ ทั่วทั้งทะเลสาบเยาเยี่ยเริ่มเดือดพล่าน จื่อโยวมองไปยังผิวทะเลสาบ หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน ดวงตาฉายแววเคร่งเครียด เขากล่าวเสียงต่ำว่า “ดูเหมือนว่ายามค่ำจะทรมานมาก ค่ายกลนั้นก็ไม่ได้ช่วยอะไรมากแล้ว โชคยังดีที่สาวน้อยอยู่ที่นี่ แม้คืนนี้จะอันตรายแต่ก็ต้องผ่านมันไปให้ได้”
— พรวด! —
ชายร่างหนึ่งที่ราวกับปีศาจพุ่งออกมาจากทะเลสาบเยาเยี่ย เสื้อคลุมของเขาขาดออกจากกัน รูปสัญลักษณ์ลวดลายสีดําเสมือนเลื้อยแพร่กระจายไปทั่วร่างกายของเขา
“จิ่วเยี่ย!” พลังรอบตัวรุนแรงอย่างมาก มู่เฉียนซีไม่สามารถจดจ่อกับการปรุงยาได้ นางมองไปที่จิ่วเยี่ยและอุทานออกมาดังลั่น
จื่อโยวยิ้มหยอกเย้า “แม่สาวน้อย เป็นอย่างไรบ้างล่ะ ? รูปร่างของเยี่ยนั้นยอดเยี่ยมใช่หรือไม่ ? ข้าดูแล้วยังอิจฉาที่ตัวข้าเองด้อยกว่าเขา หญิงงามอย่างเจ้าจะต้องชอบม
