างข้าจะมีเจตนาไม่ดี”
มู่เฉียนซี “ใช้คนอย่าระแวง หากระแวงก็ไม่ต้องใช้ ถึงอย่างไรแล้วข้าก็เชื่อสายตาของท่านพ่อ”
ผู้เฒ่าเก้า “ท่านผู้นำตระกูล นี่คือรายชื่อของผู้ที่เชื่อใจได้ในตระกูลมู่ ท่านลองดูรายชื่อเหล่านี้สักหน่อยเถอะ”
“ได้”
เมื่อกวาดสายตาดูรายชื่อทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว มู่เฉียนซีมีคำสั่งให้องครักษ์เงาไปกำจัดคนที่คิดไม่ซื่อเหล่านั้นทันที
หลังจากที่จัดการเรื่องทุกอย่างเสร็จสิ้น ท้องนภาก็ค่อย ๆ มืดลง นางยืดเส้นยืดสาย วันนี้เหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน ในที่สุดนางก็กลับไปพักผ่อนได้เสียที
ขณะที่มู่เฉียนซีกลับไปยังเรือนสุ่ยซี ทันใดนั้นมู่อีปรากฏตัวขึ้น “ท่านผู้นำตระกูล”
มู่เฉียนซีผงะไปครู่หนึ่ง ถามขึ้นว่า “มู่อี เจ้ามีอะไร ?”
มู่อีกล่าวอย่างจนปัญญา “ข้าก็บอกไม่ถูก ท่านผู้นำไปดูเถอะขอรับ แล้วจะรู้เอง”
ในขณะที่มู่เฉียนซีมุ่งหน้าไปที่ห้อง ทันใดนั้นประตูห้องนางเปิดขึ้น!
— ปัง! —
ร่างบุรุษชุดขาวถูกโยนออกมาจากภายในห้อง มู่เฉียนซีตกใจเล็กน้อย นางอุทาน “องค์รัชทายาท!”
ใบหน้าซวนหยวนหลี่ซางเวลานี้ตื่นตระหนกราวกับเห็นผีสาง เขาร้องตะโกนด้วยน้ำเสียงสั่นคลอน “ท่านผู้นำตระกูล ช่วยข้าด้วย! ช่วยด้วย!”
ทันใดนั้นร่างที่น่าเกรงกลัวปรากฏขึ้น จิ่วเยี่ยนั่นเอง
มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “องค์รัชทายาท ท่านไปอยู่ในห้องข้าได้อย่างไรกันล่ะ ?”
ซวนหยวนหลี่ซางตอบ “ข้ามาตามคำสั่งของเสด็จแม่ ตั้งใจจะมาชี้แนะเจ้าเกี่ยวกับเรื่องการ
