่วเยี่ยจะชอบให้นางสวมใส่อาภรณ์ของเขามาก
หิมะตกลงมาอย่างต่อเนื่อง ร่างของทั้งสองแนบชิดติดกัน หัวใจสองดวงเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่จิ่วเยี่ยเงยหน้าขึ้นมานั้น ปลายจมูกของทั้งสองสัมผัสกัน
จิ่วเยี่ยกล่าวถามขึ้น “ซี… เจ้ายังไม่ลืมใช่หรือไม่ เรื่องที่เจ้าเคยให้คำมั่นสัญญาไว้กับข้า”
“คำมั่นสัญญาเรื่องอะไรรึ ?” มู่เฉียนซีเอ่ยถาม น้ำเสียงของจิ่วเยี่ยทำให้นางที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ได้สติกลับคืนมาทันที
“เจ็ดวัน”
เมื่อได้ยินคำว่า ‘เจ็ดวัน’ มู่เฉียนซีพลันตกใจ หัวใจสั่นสะท้านขึ้นมาทันที นางอยากจะคิดบัญชีกับบุรุษผู้นี้ยิ่งนัก แต่การคิดบัญชีกับจิ่วเยี่ย ผลลัพธ์คงจะออกมามิสู้ดี อีกทั้งยังดูรุนแรงอีกด้วย
นางสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ มันเป็นเพียงแค่การจูบเท่านั้นมิใช่หรอกหรือ ? ถือว่าเพิ่มประสบการณ์การจูบของตัวนางเองก็แล้วกัน
ร่างมู่เฉียนซียืนตรงอยู่ภายในอ้อมแขนของเขา ศีรษะเอียงเล็กน้อย สองมือยกขึ้นคล้องคอเขาเอาไว้ นางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย กล่าวเสียงแผ่วเบา “จิ่วเยี่ย ทักษะการจุมพิตของเจ้าที่ผ่านมาไม่ค่อยเท่าไหร่ วันนี้ข้าจะทำให้เจ้ารู้สักคราว่าการจุมพิตที่แท้จริงมันเป็นเช่นไร”
แน่นอนว่าการที่นางกล่าวไปเช่นนั้น มิใช่เป็นเพราะว่านางมีประสบการณ์มาก่อนแต่อย่างใด เพียงแต่นางเคยเห็นผู้คนในสมัยปัจจุบันจูบกันบ่อย ๆ ก็เท่านั้นเอง แม้นางจะไม่เคยจูบกับใครมาก่อน แต่ก็เคยผ่านตามาบ้าง
ทว่าการตอบโต้ของมู่เฉียนซีทำให้ดว
