ยเช่นนี้จะสู้กำลังคนของพวกมันได้อย่างไร เหตุใดเจ้าไม่ทำของอร่อย ๆ ยั่วให้บุรุษผู้นั้นมาด้วยล่ะ ? ข้าคิดว่าหากมีเขามาด้วย เจ้าพวกคนของราชวงศ์และสำนักนิกายนั่น มิวายถูกเขากวาดล้างสิ้นซากเป็นแน่” จวินโม่ซีกล่าวถามขึ้น
มุมปากมู่เฉียนซีกระตุกเล็กน้อย “เจ้าคิดว่าจิ่วเยี่ยจะเหมือนเจ้าที่นำเอาของกินไปยั่วแล้วจะมารึ ?! แต่หากว่า…” นางหันไปมองรอบ ๆ อย่างช้า ๆ เจ้าก้อนน้ำแข็งจิ่วเยี่ยนั่นเป็นบุรุษลึกลับซับซ้อน ผีเข้าผีออก ต่อให้นางไม่เห็นเขา คิดว่าไม่นานเขาจะปรากฏตัวขึ้น
ในขณะที่มู่เฉียนซีกำลังรีบเดินทางอยู่นั้น ในสถานที่ที่พวกเขาไม่สามารถสังเกตเห็นได้ บุรุษผู้งดงามกำลังพึมพำว่า “เยี่ย เจ้าลากข้ามาจากสวรรค์ชั้นเจ็ดของข้าเพื่อมาในสถานที่ทุรกันดารเช่นนี้รึ! น่าเบื่อนัก”
“มันเป็นเพียงดินแดนแห่งความลับและของที่ไร้ประโยชน์เท่านั้น เจ้าเอาออกมาให้นางโดยตรงก็เป็นอันจบเรื่องแล้ว เหตุใดถึงต้องใช้วิธีนี้ตามนางด้วยเล่า ?” จื่อโยวบ่นพึมพำ
จิ่วเยี่ยกล่าวเสียงเย็นชา “มู่เฉียนซี ซี… นางไม่ชอบเช่นนั้น อีกอย่าง นางต้องฝึกประสบการณ์”
จื่อโยว “ในเมื่อจะให้นางฝึกประสบการณ์ เจ้าต้องให้นางเผชิญกับความเป็นความตาย เจ้าติดตามนางเช่นนี้จะให้นางฝึกประสบการณ์ได้อย่างไรกัน ? ข้าว่าเรากลับดีกว่า แม่นางคนงามของข้ากำลังรอข้าอยู่”
จิ่วเยี่ย “หยุด! ข้าไม่อยากให้นางได้รับบาดเจ็บ”
มุมปากจื่อโยวกระตุกเล็กน้อย เขากล่าวติด
