ตลก “เจ้าอยากให้นางเติบโตโดยเร็ว แต่ไม่อยากให้นางเสี่ยงอันตราย เยี่ย ข้าคิดไม่ถึงเลยว่าคนอย่างเจ้าจะสับสนเรื่องเช่นนี้ได้”
แสงยะเยือกที่เต็มไปด้วยอันตรายวาบผ่านดวงตาจิ่วเยี่ย จื่อโยวกล่าวขึ้น “เพราะเหตุใดรึ ? ข้าพูดความจริง เจ้าจึงคิดฆ่าข้าเพื่อปิดปากรึ ?”
“หนวกหู!” กล่าวจบ ร่างจิ่วเยี่ยอันตรธานไปทันที
จื่อโยวรีบหุบปาก ทว่ายังลอบกล่าว “เหอะ! ไม่พูดก็ได้!”
…
ทางด้านมู่เฉียนซี นางกำลังเร่งรีบเดินทาง จึงไม่รับรู้ถึงความสับสนของจิ่วเยี่ยผู้เย็นชาแม้แต่น้อย จากนั้นไม่นานนัก มู่เฉียนซีและพวกก็ได้เดินทางมาถึงหน้าผา เมื่อร่างนางปรากฏขึ้น ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้นผงะไปครู่หนึ่ง
ซวนหยวนจือกล่าวน้ำเสียงสั่นเครือ “ซีเอ๋อร์ เจ้าก็มาที่นี่ด้วยหรือ ? หาเรื่องใส่ตัวแท้ ๆ! เจ้าเป็นเพียงจอมภูต ที่นี่อันตรายสำหรับเจ้ามาก”
ในใจซวนหยวนจือเกิดความรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมา หากมู่เฉียนซีตายที่นี่คงจะเป็นเรื่องดี
อวิ๋นซินหรานยิ้มเจ้าเล่ห์ ทำเป็นกล่าวอย่างไร้พิษภัย “อา… ท่านผู้นำตระกูลมู่ เราได้เจอกันอีกแล้ว”
เจ้าสำนักแห่งสำนักตานจี้เหลือบมองมู่เฉียนซีด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม “ยากจะเชื่อว่าท่านผู้นำตระกูลมู่ที่เป็นแค่สาวน้อยตัวเล็ก ๆ และคนอย่างราชาโอสถ จะกล้าทำร้ายคนของสำนักตานจี้ของข้า”
นักปรุงยาอัจฉริยะอย่างจิ่งเหลียงฮุยที่เคยถูกมู่เฉียนซีฉีกหน้าภายในงานการแลกเปลี่ยนความรู้เกี่ยวกับการปรุงยาในครานั้น จ้องมองมู
