ี่ยหลับนอนด้วยกันกับท่านวันละหนึ่งครั้ง เช่นนี้ตระกูลมู่ของพวกเราก็จะมีผู้นำตระกูลมู่ตัวน้อยในไม่ช้า”
ฟังวาจาลุงหม่า มู่เฉียนซีแทบเข่าทรุดลงกับพื้น รู้สึกเหมือนว่ามีอีกานับไม่ถ้วนบินผ่านหัวของนาง พวกเขาคุยกันเสียงไม่เบาเลย ทั้งความสามารถกอปรกับประสบการณ์ของลุงหม่าก็ไม่ได้ต่ำ …สิ่งที่พวกเขาพูด สิ่งที่พวกเขาทํา เกรงว่าลุงหม่าจะได้ยินอย่างชัดเจน
อับอายแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไป มู่เฉียนซีรีบวิ่งเข้าไปในจวนตระกูลมู่อย่างรวดเร็วราวกับสายลม จิ่วเยี่ยมองแผ่นหลังของนางที่กำลังหายไปจากสายตา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้ม เจ็ดวันครั้ง นางเป็นฝ่ายรุก… ไม่เลวเลย
แม้มู่เฉียนซีจะออกมาจากพระราชวังอย่างปลอดภัย แต่ในเวลากลางคืน มีคนบุกเข้าไปในจวนของนางเพื่อลอบสังหารนาง
— โครม! —
ทว่ามู่เฉียนซีชำนาญเรื่องการวางยาเพื่อลอบสังหาร ผู้บุกรุกเข้ามาเตะแผ่นเหล็กกับดักของนางพอดี
มู่เฉียนซีถามในทันใด “ใครส่งพวกเจ้ามา ? ตอบมาเดี๋ยวนี้!”
— ตึง! ตึง! ตึง! —
คนเหล่านี้ยังไม่ทันได้ตอบ กลับล้มลงกับพื้น กระอักเลือดเสียชีวิต
มู่เฉียนซีกล่าวเสียงต่ำ “กู่หนอน คนที่ถูกพิษชนิดนี้ ต้องการจะสอบปากคําก็ไม่สามารถสอบปากคําอะไรได้”
ขณะนั้น เงาร่างสีขาวพระจันทร์ค่อย ๆ โรยตัวลงมา เขาคือซวนหยวนชิงอวิ๋น
ซวนหยวนชิงอวิ๋นกล่าวถาม “เฉียนซี เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม ?!”
มู่เฉียนซี “ไม่มีอะไร เพียงแค่ไม่สามารถถามพวกนักฆ่าที่อยู่เบื้
