าวขึ้นด้วยความไม่พอใจทันที “พวกเจ้าทั้งสองสมควรตายยิ่งนัก มาทำให้ซีเอ๋อร์ตกใจหนีไป ซีเอ๋อร์…”
“รีบไปตามตัวซีเอ๋อร์กลับมา!”
มู่เฉียนซีรีบวิ่งออกไปจากที่นี่โดยเร็ว ทว่าขณะที่นางวิ่งไปถึงหน้าตำหนักเฟิงหลวน ก็ถูกองครักษ์ขวางอาไว้ “ท่านผู้นำตระกูลมู่ ไทเฮารับสั่งว่าให้ท่านอยู่ต่อก่อน ยังกลับไม่ได้ขอรับ”
สีหน้าของมู่เฉียนซีเคร่งขรึมลงเล็กน้อย ฮองเฮาช่างบ้าคลั่งยิ่งนัก อีกทั้งยังเป็นสตรีอันตรายอย่างมาก นางต้องการอยู่ห่างไทเฮาให้มากที่สุด ยากนัก! พระองค์ไม่ยอมปล่อยนางไปง่าย ๆ เลย
ขณะที่นางกลับเข้าไปในตำหนักอีกครั้ง เห็นว่าฮองเฮากับซวนหยวนจือสงบสติอารมณ์ลงแล้ว มู่เฉียนซีรับรู้ได้ว่าความอดทนของฮ่องเต้แห่งแคว้นจื่อเยี่ยผู้นี้มีไม่มากนัก
โอวหยางหว่านมองมู่เฉียนซีด้วยสายตาอ่อนโยน นางยิ้ม กล่าวว่า “ซีเอ๋อร์ เมื่อครู่ข้าคงไม่ได้ทำให้ซีเอ๋อร์ตกใจใช่ไหม ?”
มู่เฉียนซีส่ายหน้า “ไม่เลยเจ้าค่ะ เพียงแต่เรื่องที่เกิดขึ้นข้าเกรงว่าจะเป็นเรื่องส่วนพระองค์ ข้ามิบังอาจอยู่ต่อ สิ่งที่พระองค์ต้องการกล่าว ก็กล่าวจบไปแล้ว เวลานี้จวนตระกูลมู่ยังมีเรื่องที่ต้องสะสาง ข้าคงต้องขอตัวก่อนเจ้าค่ะ”
โอวหยางหว่านรีบกล่าว “หากซีเอ๋อร์จะกลับก็อยู่ทานสำรับกลางวันด้วยกันก่อนเถอะ ข้าจะลงมือทำให้ซีเอ๋อร์ด้วยตัวเอง ซีเอ๋อร์อย่าปฏิเสธน้ำใจข้าเลย… นะ…”
ความปลื้มในตัวมู่เฉียนซีของโอวหยางหว่าน ได้ยั่วยุต่อมความโกรธของบุรุษที่นั่งอย
