ู่ ทั้งสองโกรธจนควันออกหู แต่จะโกรธก็โกรธไป อย่างไรมู่เฉียนซีก็ไม่สนใจ นางต้องการกินสำรับมื้อนี้ให้หมดและรีบออกไปให้เร็วที่สุด นางไม่อยากอยู่กับคนบ้าเหล่านี้
ฮองเฮาเป็นสตรีงดงามมาก หากพระองค์รักซวนหยวนจือสักหน่อย พระองค์จะกลายเป็นแม่ของแผ่นดินอย่างสมบูรณ์แบบที่สุด ทว่าน่าเสียดายที่พระองค์เอาแต่หมกมุ่นอยู่กับบุรุษในใจ บุรุษผู้ซึ่งไม่มีวันจะได้เป็นของพระองค์ ทำให้ตกอยู่กับความรู้สึกที่เป็นอดีตเช่นนี้
ไม่นานนัก ฮองเฮาก็ได้ปรุงสำรับชาววังออกมาวางเต็มโต๊ะเพื่อให้มู่เฉียนซีพึงพอใจ พระองค์เหลือบมองซวนหยวนจือและซวนหยวนหลี่ซาง จากนั้นกล่าวขึ้นว่า “พวกเจ้าทั้งสอง เหตุใดถึงยังไม่กลับไป ?”
ด้วยสายตาที่รังเกียจและขยะแขยง บุรุษที่นั่งอยู่ทั้งสองเจ็บปวดใจยิ่งนัก ซวนหยวนจือกำหมัดแน่นลุกพรวดขึ้น “เช่นนั้นข้ากลับก่อน!” เขาเดินออกไปจากตำหนักเฟิงหลวน จากนั้นได้ยินเสียงขันทีซุบซิบกัน “ออกไปส่งเสด็จฮ่องเต้”
…แม้ว่าตนเป็นถึงฮ่องเต้ กลับถูกฮองเฮาปฏิเสธ แน่นอนว่าความรู้สึกเจ็บปวดเกาะกุมหัวใจเขาไม่น้อยเลยทีเดียว
“เสด็จแม่!” ซวนหยวนหลี่ซางมองพระพักตร์พระมารดาด้วยสายตาคิดถึงคะนึงหา เขามิใช่องค์รัชทายาทสูงส่ง มิใช่ผู้อัจฉริยะ เขาเป็นเสมือนเด็กที่โหยหาความรักจากผู้เป็นแม่เท่านั้นเอง
เมื่อเห็นเสด็จแม่ของตัวเองทำดีกับคนอื่น ซ้ำยังมิได้มีความสัมพันธ์อันใดกันเช่นนี้ ซวนหยวนหลี่ซางรู้สึกเจ็บปวดใจอย่างถึงที่สุด
ฮ
