สนิทสนมกับนางอย่างมาก
หากมู่เฉียนซีไม่รู้ว่าท่านแม่ของนางเป็นใคร คงคิดว่าฮองเฮาเป็นท่านแม่ของนางไปแล้ว
มู่เฉียนซีเอียงตัวหลบ กล่าวด้วยรอยยิ้ม “ตามที่องค์ฮองเฮาต้องการ เราไปนั่งคุยกันที่ตำหนักเถอะเจ้าค่ะ” มู่เฉียนซีหลบเลี่ยงสัมผัสจากองค์ไทเฮาสองครั้งสองครา ทว่าฮองเฮามิคิดโกรธเคือง ยังคงมองมู่เฉียนซีด้วยสายตาอ่อนโยนเช่นเดิม
ฮองเฮาสั่งให้ข้ารับใช้นำชาที่ดีที่สุดและสำรับของว่างที่ดีที่สุดมาต้อนรับมู่เฉียนซี โดยปกติแล้ว หากฮ่องเต้มายังตำหนักเฟิงหลวน ดีที่สุดก็ได้ดื่มชาที่เย็นชืดแล้วเท่านั้น กับมู่เฉียนซีกลับปฏิบัติอย่างดี ต้อนรับนางอย่างเยี่ยมเช่นนี้ ข้ารับใช้รู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก
การปฏิบัติเช่นนี้ของฮองเฮา ทำให้พวกเขารู้สึกว่าท่านผู้นำตระกูลมู่ต่างหากที่เป็นบุตรสาวที่แท้จริงของพระองค์ องค์รัชทายาทเปรียบดั่งบุตรนอกไส้
ฮองเฮาดีกับมู่เฉียนซีเกินไป นางรู้สึกอึดอัดนักจึงกล่าวอย่างตรงไปตรงมา “องค์ฮองเฮา มิทราบว่าพระองค์เรียกข้ามา มีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ ?”
ฮองเฮาขมวดคิ้ว กล่าวว่า “ซีเอ๋อร์ เรียกว่าองค์ฮองเฮาช่างดูห่างเหิน เรียกเสด็จป้าหว่านเถอะ ข้ากับท่านพ่อของเจ้ารู้จักกันมานมนาน”
มู่เฉียนซียิ้มจาง ๆ ก่อนจะกล่าวว่า “องค์ฮองเฮา ข้ามิบังอาจ”
“อา… เด็กน้อย นับวันเจ้ายิ่งเหมือนเฟิงอวิ๋นไม่มีผิด” ฮองเฮาทอดถอนใจ ทว่าท่าทางนางยังเต็มไปด้วยความรักความเอ็นดู
มู่เฉียนซี “องค์ฮองเฮา หากพระองค์เรียก
