กินไปหรือไม่ ?! เมื่อคืนเป็นเจ้าเองที่นัดข้ามา ทั้งยังมอบยากำหนัดให้ข้าอีก เพียงแต่เมื่อคืนนี้เราสองมีความสุขกันมากเกินไป ไม่ทันได้ใช้ยานั้นเลย”
ดวงตาซวนหยวนหลี่เทียนลุกประกายไปด้วยไฟแห่งความโกรธเคือง “มู่หรูอวิ๋น เจ้ายังมีหน้าไปใส่ความซีเอ๋อร์อีกรึ ? เรื่องราวที่ผ่านมาทั้งหมดก็เป็นฝีมือเจ้าที่ใส่ร้ายซีเอ๋อร์ด้วยใช่หรือไม่ ?”
“…”
“เหอะ! ข้ามองเจ้าผิดไปจริง ๆ เจ้ามันสตรีชั่…” ซวนหยวนหลี่เทียนเจ็บปวดใจยิ่งนัก เขาไม่อาจกล่าวต่อให้จบได้
มู่หรูอวิ๋นใบหน้าซีดเผือด นางรู้ดีว่าตอนนี้ต่อให้นางพูดอะไรไปก็ไร้ประโยชน์ ซวนหยวนหลี่เทียนเดินออกจากห้องไปโดยไม่สนใจนางแม้แต่น้อย
นี่เป็นฉากสนุกสนานยิ่งนัก มู่เฉียนซีที่ไม่อยากดูฉากนี้อีกต่อไปหันหลังจะเดินออกไปจากห้อง ทว่าทันใดนั้นอิ๋นเจี้ยนตะโกนกล่าวขึ้นว่า “ช้าก่อนผู้นำตระกูลมู่”
มู่เฉียนซีเลิกคิ้ว กล่าวถาม “มีอะไรรึ ?”
“ท่านผู้นำตระกูลมู่ ข้าทราบมาว่าแม่นางหรูอวิ๋นเป็นสาวใช้ของตระกูลมู่ ไม่ทราบว่าท่านผู้นำตระกูลจะมอบนางให้เป็นสตรีของข้าได้หรือไม่ หากได้ ข้าคิดว่าจะเป็นประโยชน์ต่อตระกูลมู่ไม่น้อยเลยทีเดียว”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างไม่แยแส “นับตั้งแต่มู่หรูอวิ๋นถูกส่งตัวไปที่จวนหลี่อ๋อง นางก็มิใช่คนของตระกูลมู่อีกต่อไป หากเจ้าปรารถนาในตัวนางก็ส่งสาส์นไปให้ผู้เฒ่ารอง ข้าว่าผู้เฒ่ารองคงจะปลื้มใจน่าดูที่สตรีชั้นต่ำอย่างนางคว้าบุรุษผู้สูงส่งอย่างเจ้าได้”
อิ๋น
