เจี้ยนกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เช่นนั้นท่านผู้เฒ่ารองคงจะไม่ปฏิเสธอย่างแน่นอน”
มู่หรูอวิ๋นจ้องมองมู่เฉียนซีด้วยความเกลียดชัง ปากก็กล่าววาจา “มู่เฉียนซี เจ้าลอบกัดข้า เจ้าต้องไม่ตายดีแน่ เจ้าต้องไม่ตายดี!”
“แม่นาง อย่าแสดงท่าทีเช่นนี้ออกมา ข้าไม่ชอบ ตอนนี้ยังเช้าอยู่ เรามา…”
มู่หรูอวิ๋นกรีดร้องขัดขืน “ปล่อยข้านะ ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ เจ้าคนหยาบช้า!”
ภายใต้การควบคุมของอิ๋นเจี้ยน มีหรือมู่หรูอวิ๋นจะขัดขืนได้ ไม่มีทาง
มู่เฉียนซีกล่าว “รองอาจารย์ใหญ่ พอดีว่าข้ามีเรื่องที่จะต้องจัดการอยู่ที่นี่ อาจารย์กับทุกคนกลับกันไปก่อนเถอะ เสร็จเรื่องที่นี่แล้วข้าจะตามกลับไปภายหลัง”
รองอาจารย์ใหญ่พยักหน้า กล่าวว่า “เช่นนั้นอยู่ที่นี่เจ้าระวังตัวด้วย”
ซวนหยวนชิงอวิ๋นกล่าวบ้าง “รักษาตัวด้วย”
รองอาจารย์ใหญ่เอ่ยถามซวนหยวนหลี่เทียน “หลี่อ๋อง แล้วเรื่องมู่หรูอวิ๋น เจ้าจะเอาเช่นไรหรือ ?”
ซวนหยวนหลี่เทียนกล่าวตอบเสียงเย็น “ข้ากับนางไม่มีความสัมพันธ์อันใดกันอีกต่อไปแล้ว หากนางไม่อยากกลับ นางก็อยู่ที่นี่ไปเถอะ”
ทุกคนเดินทางกลับไปยังแคว้นจื่อเยี่ย ส่วนมู่เฉียนซีไปอยู่ที่หอหมอปีศาจ เมื่อเยวี่ยเจ๋อรู้เรื่องที่มู่หรูอวิ๋นใช้วิญญาณกู่ทำร้ายมู่เฉียนซี เขากล่าวขึ้น “พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ไว้ชีวิตนาง มันไม่ง่ายไปหน่อยรึ ?”
จวินโม่ซี “เยวี่ยเจ๋อ เจ้ายังไม่รู้จักแก่นแท้ของพี่ใหญ่เจ้าอีกหรือ ?”
เยวี่ยเจ๋อ “เจ้าหมายความว่าอย่างไร ?”
จวินโม
