่เทียนดื่มชาไป ไม่นานนักเริ่มง่วง เขาเอนตัวลงนอนทันที
มู่หรูอวิ๋นเดินออกมาจากห้อง นางไปเคาะประตูอีกห้องหนึ่งเบา ๆ
— ก๊อก ๆ ๆ —
อิ๋นเจี้ยนเปิดประตูออกมา เห็นสตรีผู้งดงามปรากฏอยู่ตรงหน้า เขาเข้ามาโอบกอดก่อนจะพานางเข้าไปในห้อง
“แม่นาง แม่นางมาหาข้าเช่นนี้ แสดงว่าแม่นางยอมแล้วใช่หรือไม่ ?”
มู่หรูอวิ๋นรู้สึกอัดอัด ร่างของนางสั่นเล็กน้อย ใบหน้าแดงก่ำ นางกล่าวอย่างเขินอาย “ข้า… อา… ข้ายังไม่ได้เตรียมการอันใดมาเลย ว่าแต่คืนนี้ท่านรอเจอข้าก่อนเที่ยงคืนได้อย่างไร ?”
นางไม่ได้รอเขาตอบ ยัดกล่องใบหนึ่งใส่ในมืออิ๋นเจี้ยน “นี่เป็นของที่ข้าให้คนไปหามาให้ คุณชายอิ๋นอย่าลืมใช้มัน”
อิ๋นเจี้ยนยิ้มมีเลศนัย “แม่นางช่างรอบคอบยิ่งนัก คืนนี้ข้าจะทำให้แม่นางพอใจเป็นแน่”
มู่หรูอวิ๋นพยักหน้า จากนั้นนางย่างเท้าเดินออกมาจากห้อง ขณะที่นางเดินออกมา สายตาพลันเห็นมู่เฉียนซีกับซวนหยวนชิงอวิ๋นกลับมาพอดี
มู่หรูอวิ๋นกล่าวโดยพยายามปั้นแต่งเสียงให้ดูอ่อนโยน “ซีเอ๋อร์ ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้าสักเล็กน้อย เราเข้าไปคุยกันในห้องได้หรือไม่ ?”
ดวงตาของมู่เฉียนซีเปล่งแสงวาบเล็กน้อย เรื่องสนุก ๆ กำลังจะเริ่มขึ้นแล้วรึ ?
มู่เฉียนซีนางตอบไปว่า ‘ได้’ ในขณะที่ซวนหยวนชิงอวิ๋นผู้ซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้เปล่งเสียงพูดแต่อย่างใด เขาคิดว่าถึงอย่างไรมู่เฉียนซีเป็นสตรีเก่งกาจชาญฉลาด เขาจึงมิคิดเป็นห่วง
มู่เฉียนซีเอนตัวพิงเก้าอี้ก่อนจะกล่าวอ
