คำราม เตรียมจะยื่นใบหน้าเข้าไปกัดเขา
ทว่าริมฝีปากบางของจิ่วเยี่ยนั้นก้มลงประกบริมฝีบางของนาง จูบที่พัวพันและดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุดเกิดขึ้นอีกครั้ง
มู่เฉียนซีอึ้งงัน ดวงตานางเบิกกว้างด้วยความตกใจ นางไม่ได้คิดถึงผลที่จะตามมาเลยแม้แต่น้อย คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าเขาจะ…
นี่คือการกัดรึ ?
หากคิดจะเอาเปรียบกันอีกละก็ หึ! ไม่มีทาง เช่นนี้ข้าก็สามารถกัดเจ้าได้
มู่เฉียนซีพยายามอย่างเต็มที่ที่จะดูดลิ้นของเขาเข้ามาเพื่อกัดลิ้นเขา ทว่าจิ่วเยี่ยมีหรือจะยอมให้นางประสบความสำเร็จง่าย ๆ ทั้งสองทะเลาะกันในปาก จูบนี้หนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ พาให้อุณหภูมิในห้องสูงขึ้นเรื่อย ๆ
มู่เฉียนซีรู้สึกว่าลิ้นของนางเริ่มชาจนไม่รู้สึกอะไรแล้ว และนางก็หายใจยากลำบากขึ้น ตรงกันข้าม ดูเหมือนว่าจิ่วเยี่ยไม่ท้อถอยเลย
มือขาวราวหิมะของเขาลูบใบหน้าแดงระเรื่อของนาง สัมผัสที่อ่อนโยนยังทำให้อุณหภูมิในร่างกายของนางร้อนระอุขึ้นมา กลิ่นจาง ๆ ของสมุนไพรตกลงมาที่จมูกของเขาพร้อมด้วยบรรยากาศเสน่ห์หา
หัวใจจิ่วเยี่ยเริ่มสั่นเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าเย็นฉ่ำในตอนนี้นั้นลึกลงดั่งมหาสมุทร มือเรียวยาวของเขาค่อย ๆ สอดเข้าไปที่ลำคออุ่น ๆ ของนาง
มู่เฉียนซีร่างแข็งทื่อราวท่อนไม้ตามสัญชาตญาณ ดวงตาดำจ้องมองจิ่วเยี่ยผู้ที่อันตรายยิ่ง เขาคงจะไม่มีอาการแปลกประหลาดเหมือนเมื่อครู่อีกนะ…
ขณะนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
“เยี่ย… เช่นนี้แหละ! ฉีกเสื้อผ้าของนางออก
