กำลังจะออกไป จิ่วเยี่ยไม่ยอม เขาคว้าร่างนางไปกอดไว้ กล่าวเสียงเบา “ข้าไม่ได้หมายถึงเจ้า เจ้าต้องอยู่”
“ฮือ ๆ ๆ เยี่ย… เจ้ามันคนไร้หัวใจ ไม่เคยเข้าใจจิตใจของข้าเลย”
เมื่อได้ยินคำพูดโศกเศร้าเสียใจเช่นนี้แล้ว ดูเหมือนว่ามู่เฉียนซีจะรับรู้ได้ถึงหัวใจที่ใกล้จะแตกสลายของเขา บุรุษน้อยผู้น่าสงสาร แอบรักบุรุษเพศเดียวกันก็ว่าเป็นเรื่องที่ยากลำบากมากพอแล้ว ยิ่งมาแอบรักคนไร้หัวจิตหัวใจ ไร้ความรู้สึกแบบเจ้าก้อนน้ำแข็งก้อนนี้ ไม่วายมีแต่เสียใจกับผิดหวังเป็นแน่แท้
จิ่วเยี่ยไม่สนใจคำพูดของชายชุดเขียวแม้แต่น้อย เขากอดมู่เฉียนซีไว้พลันหายตัวไปส่งนางที่จวนตระกูลมู่อย่างรวดเร็วโดยไม่แม้แต่จะมองดูบุรุษผู้นั้นเลย
“วันนี้เจ้าเหนื่อยมามากแล้ว พักผ่อนเถอะ”
มู่เฉียนซีพยักหน้า “อืม”
เมื่อร่างสีดำนั้นกะพริบหายไป ในตอนนั้นเองมู่เฉียนซีก็นึกขึ้นมาได้ว่านางยังไม่ได้แก้แค้นในสิ่งที่เขาทำไว้กับนางเลย นางฉุนเฉียวขึ้นมาทันใด
“เจ้าก้อนน้ำแข็งบ้า กลับมาเดี๋ยวนี้! ข้ายังไม่ได้คิดบัญชีกับเจ้าเลย”
ทันใดนั้น ร่างสีเขียวน่าหลงใหลปรากฏขึ้น ขณะนั้นนางลืมความโกรธแค้นเมื่อครู่ของตัวเองไปเสียสนิท ปล่อยให้ความสับสนผ่านไป แต่ต่อให้นางคิดอยากจะเอาคืนมากเพียงใดก็ไม่สามารถทำได้ เพราะความแข็งแกร่ง… ความแข็งแกร่งของนางสู้ไม่ได้! หากความแข็งแกร่งของนางสู้เขาได้ละก็… นางคงจะจับเขาตีก้นคืนเก้าสิบทีแน่นอน
ทันใดนั้นเอง อู๋ตี้หัวเราะอย่าง
