หากเจ้าทำตาม ท่านอาจารย์ก็จะปล่อยตัวมู่อวู่ซวงทันที”
มู่เฉียนซีกล่าวถาม “ผู้อาวุโสแห่งสำนักจี๋หั่วจับตัวท่านอาเล็กของข้าไปได้อย่างไร ?”
นางฉงนสงสัยนัก ต่อให้เป็นถึงจักรพรรดิแห่งภูตก็มิอาจทำอะไรท่านอาได้ไม่ใช่หรือ ? ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกับท่านอาเล็กกันแน่ ?
โอวหยางจื่อ “คนชราอย่างมู่อวู่ซวงจะมีปัญญาสู้อะไรกับท่านอาจารย์ข้าได้ เจ้ามองท่านอาชราผู้นั้นของเจ้าสูงส่งเกินไปหรือเปล่า ?!”
— เพี๊ยะ! —
มู่เฉียนซีตบหน้าโอวหยางจื่ออย่างแรงก่อนจะกล่าวถามซ้ำเสียงเหี้ยมเกรียม “สำนักจี๋หั่วเศษสวะพวกนั้นเอาตัวท่านอาเล็กของข้าไปได้อย่างไร ?!”
โอวหยางจื่อมือกุมข้างแก้ม “มู่เฉียนซี เจ้าจะตอบตกลงหรือไม่ ?! หากภายในคืนนี้เจ้าไม่นำทรัพย์สินทั้งหมดไปมอบให้ที่สำนักจี๋หั่ว เจ้าก็รอรับศพท่านอาของเจ้าได้เลย”
— ขวับ! —
ไม่ต้องรอให้มู่เฉียนซีลงมือ เยวี่ยเจ๋อพุ่งเข้าไปจับแขนทั้งสองข้างของโอวหยางจื่อไขว้หลัง บีบบังคับให้เขาคุกเข่าลง
“อ๊าก!” โอวหยางจื่อร้องตะโกนก้อง ความเจ็บปวดแผ่ซ่าน
มู่เฉียนซีกล่าวเสียงขุ่นข้อง “อยากได้เงินทองมากนักใช่ไหม ?! ได้ เช่นนั้นข้าก็จะให้ เป็นถึงสำนักนิกายใหญ่แห่งแคว้นจื่อเยี่ย คิดไม่ถึงเลยว่าจะละโมบโลภมากเช่นนี้ สำนักจี๋หั่วยากจนข้นแค้นมากนักรึ ?”
และในเวลานี้ ผู้เฒ่าตระกูลมู่รีบเข้ามากล่าวแจ้ง “ท่านผู้นำตระกูล มิได้เด็ดขาด หากเอาสมบัติให้พวกมันไป ตระกูลมู่เราไม่ซวยเอาหรอกรึ ?”
ท่านผู้เฒ
