คนเดียวกลับต้องรับมือกับเหล่าจักรพรรดิยอดยุทธ์และจักรพรรดิวิญญาณ ช่างตึงมือยิ่งนัก
พิษร้ายที่ขากำเริบขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ในที่สุดมู่อวู่ซวงมิอาจทนได้ไหว หมดสติไป
“นายท่านสาม!”
ในเวลาเดียวกัน มู่เฉียนซีที่กําลังดูการแสดงตลกของจิ่งเหลียงฮุยพลันรู้สึกมีลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นในใจ นางลุกขึ้นยืน ปลดปล่อยจิตสังหารเยือกเย็นออกมา นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่ายังจะมีเรื่องอะไรอีก ถึงทําให้นางรู้สึกไม่สงบเช่นนี้ได้
ไม่ว่าอย่างไรมู่เฉียนซีก็ไม่เคยคิดเลยว่า ดวงตาของท่านอาเล็กของนางจะกลับมามองเห็นเช่นเดิม ไม่เคยคิดว่าท่านอาพลังแข็งแกร่งถึงขั้นจักพรรดิยอดยุทธ์ระดับสาม จะตกอยู่ในอันตรายในสถานที่เล็ก ๆ อย่างแคว้นจื่อเยี่ย
จิ่งเหลียงฮุยกําลังสกัดกลั่นเพื่อหลอมเม็ดยาระดับหนึ่ง อยู่ ๆ สัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันเย็นยะเยือก ทําให้พลังจิตของเขาหยุดนิ่ง ไม่สามารถควบคุมมันได้
— ตูม! —
เตาหลอมยาตรงหน้าระเบิดออกในบัดดล
“แค่ก ๆ ๆ!” จิ่งเหลียงฮุยลุกขึ้นอย่างยากลําบาก สภาพเขาราวกับเดินออกมาจากเหมืองถ่านหิน ผมสีดําที่หวีได้อย่างลื่นไหลตอนนี้กลายเป็นฟูยุ่งเหยิงไม่ต่างจากรังนก
เมื่อเห็นฉากน่าขันเช่นนี้ ทุกคนก็อยากจะหัวร่อต่อกระซิก ทว่าก็มิกล้า เกรงจะผิดมารยาท กลั้นกันแทบตาย
จิ่งเหลียงฮุยกล่าว โกรธเกรี้ยวขั้นสุด “มู่เฉียนซี เจ้าลอบโจมตีข้าตอนที่ข้าปรุงยา ทําให้ข้าปรุงยาพ่ายแพ้ ร้ายนัก!”
จวินโม่ซีกล่าวแย้ง “อะไรของเจ้า! พลังเจ้าไม
