้องน่าสังเวชเป็นแน่! เจ้าคอยดูเรื่องสนุก ๆได้เลย”
โอวหยางเหว่ยกล้าใช้ยาพิษกับหมอปีศาจ เท่ากับนางหาเหาใส่หัว หาเรื่องให้ตัวเองลำบากแท้ ๆ
โอวหยางเหว่ยที่ได้รับการรักษาจากหมอยาเมื่อครู่ จู่ ๆ ฉีกเสื้อผ้าอาภรณ์ของตัวเองออก
— แควก! —
ไม่เพียงแค่นั้น นางยังแสดงท่าทียั่วยวนหมอยา อีกทั้งยังพรวดพราดเข้าหาเขา
“อ่า! คุณหนูโอวหยางจะทำอะไร โปรดให้เกียรติตัวเองด้วยขอรับ!” หมอยาผู้นั้นเห็นท่าทางของนางแล้วก็ตะลึงตาค้าง แทบจะทำอะไรไม่ถูก ได้แต่รีบผลักร่างนางออกวิ่งหนีใบหน้าตระหนกตกตื่น
“ไม่! ออกไปไม่ได้เด็ดขาด กลับมา…” โอวหยางเหว่ยในเวลานี้ มิอาจควบคุมตนเองเอาไว้ได้ นางวิ่งตามออกไปด้วยเสื้อผ้าอาภรณ์ฉีกขาด
ฟ้าดินเป็นพยาน สิ่งที่พวกเขาเห็นนั้นเกิดขึ้นจริง ๆ คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลโอวหยาง ฉีกเสื้อผ้าอาภรณ์ออกไม่รู้จักอับอาย ซ้ำร้ายยังวิ่งไล่ตามบุรุษหมอยาไป ทุกผู้คนได้เห็นภาพนี้ผงะไปตาม ๆ กัน
“เกิดเรื่องอะไรขึ้น คุณหนูใหญ่โอวหยางเป็นอะไรไป ?”
โอวหยางเหว่ยรับรู้ได้ถึงลมหายใจของเพศตรงข้าม พลันพุ่งไปหาบุรุษทันที “ให้ข้า! ให้ข้า!”
— ปัง! ปัง! ปัง! —
ภายในชั่วพริบตา ทั่วทั้งจินอู๋ถางอลหม่านวุ่นวายทั่วรอบเวที โอวหยางเหว่ยเห็นบุรุษผู้ใด นางพุ่งร่างไปหา ขอแค่ผู้นั้นเป็นบุรุษ นางก็พร้อมที่จะพลีกาย มีบุรุษหลายคนหลงเคลิบเคลิ้ม เมื่อเห็นเรือนร่างทองอร่ามของโอวหยางเหว่ย ในใจพลันคิดนึกอยากที่จะครอบครองสตรีผู้นี้
