ลียดมู่เฉียนซีที่สุด เกลียดเข้าไปถึงกระดูกดำเลยก็ว่าได้ การที่ทำให้มันตื่นจากการนอนหลับเป็นโทษอันมิสามารถอภัย แม้ตายก็มิอาจอภัยให้!
ขณะที่พลังน่าสะพรึงกลัวกำลังจะเข้าโจมตีมู่เฉียนซี ทันใดนั้นร่างสีดำพลันปรากฏขึ้นมา เปลวไฟที่พุ่งเข้ามาพลันจางหายไปอย่างรวดเร็วเกินจินตนาการ
“จิ่วเยี่ย!” มู่เฉียนซีร้องเรียก แววตาประหลาดใจมองร่างที่อยู่ตรงหน้า
“ข้าอยู่นี่แล้ว…” แสงเย็นวาบกะพริบผ่านดวงตาสีฟ้าคู่นั้น ซวนหยวนจิ่วเยี่ยไม่เสียเวลา รุดเข้าไปต่อสู้กับสตว์อัคคีนั่นทันที
จุดสีขาวเล็ก ๆ ปรากฏอยู่ในอากาศและค่อย ๆ ตกลงมา มู่เฉียนซีรีบรับเอาไว้ กล่าวถามเจ้าแมว “อู๋ตี้ เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม ?”
อู๋ตี้กลอกตาทำท่าน่าหมั่นไส้ อ้าปากค้างพร้อมทั้งถอนหายใจราวกับเป็นมนุษย์คนหนึ่ง “ให้ตาย! ข้าเกือบโดนเผาจบสิ้นชีวิต รอให้พลังข้ากลับคืนมาก่อนเถอะ ข้าจะเอาคืนให้หนักเลยไอ้เจ้าสัตว์ตัวร้อน”
— ตูม! ตูม! ตูม! —
จิ่วเยี่ยกำลังต่อสู้กับสัตว์อัคคี ภายในชั่วพริบตา เหมืองเริ่มพังทลาย เขาตะโกนบอกมู่เฉียนซี “เจ้าไปรอข้าด้านนอก!”
“ได้”
มู่เฉียนซีพามู่อีและพวกถอยออกไปอย่างรวดเร็ว การต่อสู้ในระดับที่เห็นตรงหน้ามิใช่การต่อสู้ที่พวกเขาจะรับมือได้
— ตูม! ครืน! —
เสียงผืนแผ่นธรณีสะเทือนดังออกมาอย่างไม่รู้จบ มู่อีคิ้วขมวด กล่าวขึ้น “ความแข็งแกร่งของเยี่ยอ๋องอยู่ในระดับใดกันแน่ ? หากจำไม่ผิดข้าเคยได้ยินมาว่าตอนที่พระองค์มีพระชน
