ศพนี้ยังเป็นร่างน้องชายของเขา โอวหยางฉี
“ฉีเอ๋อร์!” โอวหยางจูตะโกนก้อง พลันร้องไห้สะอึกสะอื้นแทบไม่เหลือเค้าความเป็นผู้นำตระกูล ความโศกเศร้าเกาะกุมจิตใจ
“มู่เฉียนซี มู่อวู่ซวง ตระกูลมู่ทั้งตระกูล พวกเจ้าสมควรตายนัก! สมควรตาย!” ดวงตาโอวหยางจูแดงก่ำด้วยความเกลียดชังโกรธแค้น ความเกลียดชังอย่างที่สุดนี้เปรียบได้กับความเกลียดชังเข้ากระดูกดำ
ทว่า… ในเวลานี้สถานการณ์ของตระกูลมู่ตรงข้ามกับตระกูลโอวหยางอย่างสิ้นเชิง มู่เฉียนซีผู้นำตระกูลมู่ได้ไปขอให้ราชาโอสถรักษาอาการเจ็บป่วย นางกลับมาอย่างปลอดภัย ท่านผู้นำตระกูลมู่หายดีกลับมา ตระกูลมู่ประหนึ่งได้รับการฟื้นฟูสุขภาพร่างกายจิตใจให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
มู่เฉียนซีกลับมาถึงจวน นางรีบไปที่เรือนอวู่โยวทันที ดูเหมือนว่ามู่อวู่ซวงจะรู้ล่วงหน้าว่านางจะมา เขาออกไปรอนางที่สวนไม้ไผ่ด้านนอก
มู่เฉียนซีมองท่านอาผู้อ่อนโยนและไร้เทียมทานดั่งเทพผู้เป็นเซียนในทั้งใต้หล้า จากนั้นนางก็วิ่งไปหาท่านอา กล่าวขึ้นว่า… “ท่านอาเล็ก ข้าหาสมุนไพรวิญญาณที่จะรักษาดวงตาของท่านได้ครบหมดแล้ว ไม่นานข้าจะนำมันมาปรุงยาแก้พิษให้ท่านได้แน่”
มู่อวู่ซวงกล่าวอย่างอ่อนโยน “ไม่ต้องรีบหรอก ซีเอ๋อร์เพิ่งจะกลับมาถึง พักผ่อนให้หายเหนื่อยก่อนไม่ดีกว่าหรือ ? ข้ามองไม่เห็นมาสามปีแล้ว รออีกหน่อยมิเป็นปัญหา”
มู่เฉียนซียิ้ม กล่าวขึ้น “ท่านอาเล็ก ท่านรอได้ แต่ข้ารอไม่ได้”
“ซีเอ๋อร์เชื่อข
