ับดอกขี้เหล็กอำพันให้ข้า ท่านประสงค์สิ่งใดข้ามอบให้ได้ทุกประการ” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างจริงจัง
“หุบเขาราชาโอสถของข้ามีกฎมีเกณฑ์ของข้าเอง หากช่วยเหลือคนย่อมทำได้ แต่หากซื้อขายยาหรือสมุนไพร เกรงว่าจะไม่ได้”
มุมปากมู่เฉียนซีกระตุกเล็กน้อย “ช่วยคนรึ ? หากท่านสามารถแก้พิษมืดได้ ข้าก็จะขอให้ท่านไปช่วยคนได้สินะ ?”
จวินโม่ซีได้ยินเช่นนี้พลันผงะไป “หืม ? พิษมืดเป็นพิษจากยาพิษโบราณ แม้แต่ยาลูกกลอนระดับเก้าก็มิอาจรักษาให้หายได้ ต่อให้ข้าสามารถหลอมยาลูกกลอนระดับเก้าได้ ก็มิอาจรักษาพิษมืด”
มู่เฉียนซีกล่าวทันที “ถ้าหากว่า… เอ่อ… ขอเพียงแค่ท่านมอบหยกจันทราชิงหลานกับดอกขี้เหล็กอำพันให้ข้า ข้าก็จะแก้พิษนั่นได้”
“จะเป็นไปได้อย่างไรเล่า ?! ถึงแม้ว่าสมุนไพรสองชนิดนี้จะล้ำค่า ก็รักษาดวงตาได้เพียงเท่านั้น หากบอกว่ามันแก้พิษมืดได้แล้วละก็ คงจะเป็นเพียงฝันไปเท่านั้น ข้ายืนยันผลไม่ได้ด้วยซ้ำ”
“ท่านบอกว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้จริง ๆ เช่นนั้นรึ ? หากท่านรู้น้อยไปก็อย่ากล่าวมั่วซั่วดีกว่า” มู่เฉียนซีโต้กลับอย่างเผ็ดร้อน นางเริ่มกรุ่นโกรธขึ้นมาแล้ว
“จะ… เจ้า! โอหังนัก เจ้าว่าใครรู้น้อย ?” จวินโม่ซีกล่าวฉุน ๆ
“ในเซี่ยโจวแห่งนี้ฝีมือการปรุงยาของข้าไม่เป็นสองรองใคร เจ้ากล้าว่าข้าเป็นผู้รู้น้อยได้อย่างไร ?!”
มู่อีผงะไปชั่วขณะ ที่ผ่านมาได้ยินมาเสมอว่าราชาโอสถผู้นี้มีความรู้ความสามารถด้านการปรุงโอสถ ไม่คิดเลยว่านั่นจะเป็
