ดี
ซวนหยวนหลี่ซางหน้านิ่วคิ้วขมวดเข้ม “มู่เฉียนซี! เจ้าบังอาจยิ่งนัก หรูเหยียนนางกำลังจะเป็นพระชายาของข้าองค์รัชทายาท นางเพียงแค่อยากกลับจวนมาหาท่านปู่ของนาง หากเจ้าคิดขัดขวาง เท่ากับเจ้าบังอาจดูหมิ่นฮ่องเต้!”
ซวนหยวนหลี่ซางกล่าววาจาเช่นนี้ ท่านผู้เฒ่าสะใจยิ่งนัก เมื่อใดที่หรูเหยียนหลานเขาได้อภิเษกกับองค์รัชทายาท ถึงตอนนั้นพวกเขาก็ไม่ต้องเกรงกลัวสตรีอย่างมู่เฉียนซีอีกต่อไปแล้ว
“ท่านพี่หลี่ซาง…” มู่หรูเหยียนเอ่ยเรียก แก้มนางแดงระเรื่อ ท่าทางเขินอาย นางหันไปมองซวนหยวนหลี่ซางด้วยดวงตาปริ่มน้ำตา
มู่เฉียนซียกยิ้มมุมปากเย้ยหยัน “เหอะ! กลับจวนอย่างนั้นรึ ? มู่หรูเหยียนโดนตัดออกจากตระกูลมู่แล้ว องค์รัชทายาท ท่านอยากดูรายชื่อของตระกูลมู่หรือไม่ล่ะ ?”
“มู่เฉียนซี เจ้ามันสตรีโหดเหี้ยม! เจ้าอิจฉาริษยาใช่หรือไม่จึงตัดนางออกจากตระกูลเช่นนี้” ดวงตาซวนหยวนหลี่ซางวาบประกายกล้าแทบลุกเป็นไฟ
“นั่นมันเป็นเรื่องของข้า อีกอย่าง วันนั้นมู่หรูเหยียนเป็นคนยอมรับเอง นางยอมรับที่จะออกไปเอง เยวี่ยเจ๋อก็อยู่ เขาเป็นพยานให้ข้าได้” มู่เฉียนซีกล่าวพลางเลิกคิ้วเล็กน้อย
“ข้า… ซีเอ๋อร์ ไม่นะ ข้าเกิดในตระกูลมู่ ตระกูลมู่เลี้ยงดูข้ามา ไม่ว่าจะเป็นตายร้ายดีอย่างไรข้าก็ไม่มีวันออกจากตระกูลมู่เด็ดขาด… มันต้องมีอะไรเข้าใจผิดอย่างแน่นอน ใช่! มันต้องมีอะไรเข้าใจผิดกัน เจ้าล้มเลิกการตัดข้าออกจากตระกูลมู่เถิดนะ” มู่หรูเหยียนเอ
