่ยเสียงหม่นเศร้าเคล้าน้ำตา ใบหน้านางซีดเซียว
“เหยียนเอ๋อร์ หลานที่น่าสงสารของข้า ฮือ ๆ ๆ…” ท่านผู้เฒ่าร้องไห้สะอึกสะอื้น
“เยวี่ยเจ๋อเป็นคนของเจ้า เจ้าว่าอะไรเขาก็เออออห่อหมกตามเจ้าหมดอยู่แล้ว ตระกูลมู่มีแต่เงินทอง นอกจากเงินทองก็ไม่มีดีอะไรเลย หรูเหยียนเป็นถึงสตรีอัจฉริยะอันดับสองในแคว้นจื่อเยี่ย ในตระกูลมู่เจ้ายังคิดร้ายต่อนางถึงเพียงนี้ หากไม่เป็นเพราะนางรักและภักดีต่อตระกูลมู่ เจ้าคิดรึว่านางจะอยู่ในตระกูลมู่ของเจ้า!” ซวนหยวนหลี่ซางกล่าวอย่างกรุ่นโกรธ
มู่เฉียนซีโบกมือ กล่าวเย้ยหยันประชดระชัน “อ้อ… เช่นนั้นเชียวรึ ? อืม ในเมื่อไม่อยากอยู่ องค์รัชทายาท ท่านโปรดพาว่าที่พระชายาของท่านไสหัวออกไปจากจวนตระกูลมู่ด้วย”
“มู่เฉียนซี บังอาจนัก!”
“บังอาจอย่างไรหรือ ? ที่นี่เป็นจวนตระกูลมู่ ท่านจะทำไม ?” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างหยิ่งผยอง
ซวนหยวนหลี่ซางตระหนักและเข้าใจถึงความรู้สึกของของซวนหยวนหลี่เทียนและซวนหยวนจือแล้ว พวกเขาล้วนถูกสตรีอย่างมู่เฉียนซียั่วโทสะ
เกลียดนักสตรีผู้นี้! นางทั้งหยิ่งผยองทั้งยโสโอหัง เขาอยากจะปลิดชีพนางเสียตั้งแต่ตอนนี้เลย
ทว่าช่างน่าเสียดายจริง ๆ ที่นางมีผู้อาวุโสสามแห่งตระกูลมู่ มู่อวู่ซวงผู้แข็งแกร่งคอยปกป้องอยู่ ต่อให้พวกเขาอยากจะปลิดชีพนาง เกรงว่าความเหี้ยมโหดของมู่อวู่ซวงจะทำให้ตัวเขาองค์รัชทายาทต้องจบชีวิตลง
ช่างน่าอึดอัดขัดใจ เขาอยากสังหารนางมู่เฉียนซี แต่ว่ามิอ
