ซียกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ “โอวหยางเฉียง เจ้าแน่ใจรึว่าคนของเจ้าเยอะ ?”
ทันใดนั้น นางป่าวประกาศขึ้นเสียงดัง “ทุกท่านที่อยู่ ณ ที่นี้ หากผู้ใดช่วยข้าต่อยโอวหยางเฉียง ข้าจะมอบยาลูกกลอนระดับหนึ่งให้โดยมิต้องจ่ายเงินทอง ผู้ใดต่อยเยอะที่สุด มาเอายาลูกกลอนระดับสองจากข้าไปได้เลย”
ผู้คนส่วนใหญ่ที่มาซื้อยาลูกกลอนที่นี่ ล้วนแต่เป็นผู้ฝึกฝนพลัง สรรพคุณของยาลูกกลอนนี้พวกเขาทราบดีว่ามันเห็นผลดียิ่งนัก แต่ยาลูกกลอนเป็นยาที่หาได้ยากและราคาสูง
วันนี้ท่านผู้นำตระกูลมู่ฟุ่มเฟือยอีกครั้ง หมัดแลกยาลูกกลอนชั้นดีเช่นนี้จะหาได้ที่ไหนอีก ไม่ตอบรับก็บ้าแล้ว!
ต่อให้ตระกูลโอวหยางจะกลับมาเล่นงานพวกเขาในภายหลัง ทว่าก็คุ้มค่ายิ่งนักหากได้ยาลูกกลอนของท่านผู้นำตระกูลมู่มาแล้วรีบกลืนกินลงคอ
คำพูดของมู่เฉียนซีจุดประกายวิญญาณนักสู้ของผู้คนในบริเวณนั้นทันที
‘จะมัวรอช้าอยู่ใย ลงมือเลยสิ! ขืนช้ากว่านี้มีหวังพลาดโอกาสดีนี้ไปเป็นแน่!’
องครักษ์ของโอวหยางเฉียงใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ มีผู้หนึ่งได้สติ รีบกล่าว “คุ้มครองความปลอดภัยให้คุณชายรอง! เร็ว รีบไปคุ้มกันให้คุณชายรองเร็วเข้า!”
“พวกเจ้าทั้งหมดสมควรตาย กล้าคิดจัดการกับข้ารึ ? รนหาที่ตายแล้ว!”
ผู้คนนับร้อยรุมล้อมโอวหยางเฉียง ฉากตะลุมบอนเกิดประหนึ่งฉากปะทะกันของตัวละครโรงงิ้ว
สำหรับคู่ต่อสู้ของเยวี่ยเจ๋อในตอนนี้ไม่สนใจที่จะจัดการกับเขาแล้ว รีบไปคุ้มกันคุณชายรอง
มู่เฉียน
