ยนซีเดินจากไป ซวนหยวจือลอบกล่าวเบา ๆ “ในที่สุดนางเจ้าหนี้ปีศาจก็ไปได้เสียที”
ไม่พอ ซวนหยวนจือยังโบกสะบัดมืออย่างไร้เรี่ยวแรง กล่าวว่า “งานเลี้ยงเลิกแล้ว ทุกท่านแยกย้ายกันเถอะ”
ณ ตอนนี้ทุกคนต่างก็ได้พบว่า เยี่ยอ๋องผู้ที่นั่งอยู่ในตำแหน่งใกล้ชิดองค์ฮ่องเต้ที่สุด ไม่รู้ว่าได้ออกไปจากงานเลี้ยงตั้งแต่เมื่อไร
เหตุการณ์กลับมาสงบไร้คลื่นอารมณ์
“ฮู่วววว!” หลายคนถอนหายใจยาวประหนึ่งดันลมในปอดออกมาทั้งหมด ค่ำคืนนี้ช่างมีเรื่องให้ตื่นตะลึงมากเสียจริง
มู่เฉียนซีกับเยวี่ยเจ๋อเดินตามขันทีคนสนิทของซวนหยวนจือไปที่สวนสมุนไพรหลวงอย่างรวดเร็วดั่งบินได้ เยวี่ยเจ๋อสังเกตเห็นได้ว่าเวลานี้พี่ใหญ่ของเขาดูจะเบิกบานใจเป็นพิเศษ นางดูมีความสุขมากว่าตอนที่ประลองยุทธ์ชนะโอวหยางเหว่ยหรือตอนที่เรียกค่าสินสอดราคาสูงเสียดฟ้าเสียอีก
แน่นอนว่าไม่มีสิ่งใดจะสามารถทำให้นางตื่นเต้นไปได้มากกว่าวัสดุและวัตถุดิบในการปรุงโอสถ เงินทองเป็นเพียงของนอกกาย แต่ทว่าโอสถนั้นเป็นสิ่งที่นางโปรดปรานจับจิตจับใจตั้งแต่ไหนแต่ไรมา
เมื่อขันทีเกาแสดงบัตรผ่าน ทหารระดับราชาแห่งภูตที่รักษาการณ์อยู่ก็ยอมให้เข้าไปในสวน
มู่เฉียนซี “เยวี่ยเจ๋อกับท่านเการออยู่ที่ด้านนอก ข้าเข้าไปข้างในประเดี๋ยวจะออกมา”
สวนหลวงบนเนื้อที่ผืนใหญ่ มีสมุนไพรวิญญาณชนิดทั่วไปมากกว่าพันชนิด และจำนวนของมันก็มากมายเหลือคณานับ เอาออกมาคงไม่หมด อย่างมากคงเก็บสมุนไพรอกมาได้เพีย
