น่าสมเพช บุรุษเช่นนี้มู่เฉียนซีไม่แต่งงานด้วย!”
มู่เฉียนซีกล่าววาจาด้วยเสียงอันดังก้อง ดวงตาเด็ดเดี่ยวสีดำสนิทดุจท้องฟ้ายามรัตติกาลจ้องมองซวนหยวนจือ ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงข้อกำหนดของนางได้
ความแข็งแกร่งของมู่เฉียนซีนั้นเหนือกว่าโอวยางเหว่ยผู้เป็นอัจฉริยะอันดับสี่ของแคว้นจื่อเยี่ยไปแล้ว สำหรับนาง นางคิดว่าคนที่แข็งแกร่งกว่าตัวเองในตอนนี้มีเพียงองค์รัชทายาทซวนหยวนหลี่ซาง มู่เฟิงอวิ๋นผู้พ่อ ท่านอาเล็กมู่อวู่ซวง และอาจรวมจิ่วเยี่ย เจ้าก้อนน้ำแข็งนั่นด้วย…
พวกเขาเหล่านั้นก็เป็นบุรุษเช่นกัน ไม่มีทางที่จะไม่เคยแตะต้องสตรีมาก่อน ข้อกำหนดนี้ของมู่เฉียนซีดูเหมือนจะมากเกินไป
แต่… อาจจะยกเว้นจิ่วเยี่ย
อย่างไรก็ตาม ทุกคนต่างรู้สึกว่าในแคว้นจื่อเยี่ยแห่งนี้ไม่มีชายใดที่จะสามารถแต่งงานกับท่านผู้นำตระกูลมู่ผู้นี้ได้ บุรุษทั้งหลายที่นั่งอยู่ต่างแสยะยิ้มขบขัน
ซวนหยวนจือได้ยินนางกล่าววาจาก็จนปัญญา สุดท้ายพยายามเปลี่ยนเรื่อง
“ซีเอ๋อร์ เจ้าเหมือนมู่เฟิงอวิ๋นพ่อของเจ้าไม่มีผิด”
ในสายตาของมู่เฟิงอวิ๋นมีเพียงฮูหยินคนที่เขาไม่เคยเห็นหน้าผู้นั้นผู้เดียว ไม่ว่าซวนหยวนจือจะส่งสตรีสาวสวยเพื่อเอาใจไปกี่คน ก็ถูกเขาส่งกลับมาทุกคน
เขาทำทุกวิถีทางเพื่อส่งสตรีเหล่านั้นกลับไป ในใจเขามีฮูหยินของเขาเพียงผู้เดียว ไม่เคยเหลียวมองสตรีอื่นใด
มู่เฉียนซีเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม
“ข้าไม่ยอมแต่งงานกับหลี่อ๋องเด็ดขาด
