ฝ่าบาท… พระองค์ทรงคืนสินสอดทองหมั้นให้กับข้าเถอะ ประเดี๋ยวงานเลี้ยงก็จะเลิกราแล้ว ข้าจะนำสินสอดทองหมั้นทั้งหมดกลับจวน”
ซวนหยวนจือแข็งทื่อขึ้นเรื่อย ๆ ของมีค่ามากมายมหาศาลเช่นนั้นจะเอาออกมาง่าย ๆ ได้อย่างไรกัน
“เวลาก็ผ่านไปปีครึ่งแล้ว ฝ่าบาทอาจลืมไปแล้วว่าสินสอดทองหมั้นทั้งหมดที่เป็นของข้ามีอะไรบ้าง เช่นนั้นข้าจะทบทวนให้ท่านฟังเอง”
มู่เฉียนซีควักกระดาษม้วนยาวออกมาอย่างฉับพลัน!
“ทองคำหนักเก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าชั่ง หยกหนักเก้าร้อยเก้าสิบเก้ากะรัต มรกต…”
สมบัติอันล้ำค่ามากมายมหาศาลเช่นนี้ทำให้คนธรรมดาทั่วไปฟังแล้วรู้สึกตกใจแทบลมจับ บางคนก็อดที่จะดุด่าต่อว่าผู้นำตระกูลมู่ไม่ได้
‘ท่านผู้นำตระกูลมู่ร่ำรวยเกินหน้าเกินตาไปแล้ว…’
‘นางผู้นี้ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายยิ่งกว่าผู้ใดในแคว้น เกิดมาไม่เคยพบเคยเห็น…’
จากนั้นมู่เฉียนซีก็อ่านร่ายรายชื่อทรัพย์สมบัติล้ำค่าแปลก ๆ ออกมา
“นภาเย็นโพลัน นิลุบลบิน หงส์เรียกคืนพลัง”
สมบัติแปลก ๆ ที่นางร่ายยาวมานี้ล้วนแต่เป็นสมบัติที่สูงส่งเสียดฟ้า พวกเขาเคยได้ยินมาว่าของเหล่านี้เป็นสมบัติของสวรรค์ซึ่งหาได้ยากนัก
ดวงตาของทุกคนเปล่งประกายความโลภ พวกเขาล้วนอยากได้ทรัพย์สินอันมีค่าเหล่านี้มาครอง หากมิใช่เป็นสมบัติของฮ่องเต้ พวกเขาต้องลงมือปล้นแน่ ๆ
‘วิเศษดีแท้! ท่านผู้นำตระกูลมู่ร่ำรวยมหาศาลยิ่งนัก’
ซวนหยวนหลี่เทียนรู้แล้วว่าทำไมเสด็จพ่อของตนจึงจำใจมีพระราชโองการให้ต
