มาอย่างบ้าคลั่ง
“โอ้! ผู้บำเพ็ญภูตระดับเจ็ดขั้นสูงสุด โอวหยางเหว่ยไต่ระดับขั้นได้เร็วมาก”
“อย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด ไม่เสียแรงที่เป็นอัจฉริยะระดับสี่ของแคว้นจื่อเยี่ย ช่างน่าทึ่ง”
“…”
ทุกคนต่างถอนหายใจในพรสวรรค์ด้านการบ่มเพาะของโอวหยางเหว่ย ช่างทำให้ผู้คนตกตะลึงดีเสียจริง
การโจมตีของโอวหยางเหว่ยกำลังจะถึงตัวมู่เฉียนซี ตอนนี้เองที่มู่เฉียนซีเหมือนจะมีปฏิกิริยาโจมตีออกไป อนิจจา นางดูไม่เร่งรีบเลย
ไม่รีบ… ไม่ตระหนกตกตื่น… ไม่แยแส…
— ตูม! —
เมื่อสองพลังมาปะทะกัน พวกนางสองคนต่างก็ต้องถอยหลังไปสองสามก้าว
“มันเกิดอะไรขึ้น ? มู่เฉียนซีเพิ่งจะระดับหกเอง เหตุใดตอนปะทะกับโอวหยางเหว่ยถึงสูสีกันนัก”
“ต้องเป็นเพราะคุณหนูโอวหยางแค่อยากจะทดสอบเฉย ๆ ยังไม่ได้ใช้พลังทั้งหมดเป็นแน่”
“มันก็ไม่แน่เสมอไป บางทีผู้นำตระกูลมู่ผู้นี้อาจจะซ่อนเร้นอะไรไว้ก็เป็นได้”
ผู้คนที่อยู่ด้านล่าง ต่างพากันพูดคุยกระซิบกระซาบถึงความเป็นไปได้
สายตาของโอวหยางเหว่ยเริ่มเคร่งขรึมขึ้นเรื่อย ๆ “หึ! ดูเหมือนข้าคงประเมินเจ้าต่ำเกินไปจริง ๆ สามารถที่จะชนะเยวี่ยเจ๋อได้ ความสามารถของเจ้าคงไม่ใช่แค่ผู้บำเพ็ญภูตระดับหกธรรมดา ๆ”
โอวหยางเหว่ยสะบัดมือออก ทันใดนั้น ใบมีดขนาดใหญ่สีแดงดั่งเพลิงพลันปรากฏแก่ทุกสายตา ความยาวขนาดเท่ากับความสูงของนาง นางฟาดฟันออกไปรวดเร็วดั่งสายฟ้าฟาด ตรงเข้าจู่โจมมู่เฉียนซี
เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีที่รวดเร็วนี
