ิดมู่เฉียนซีพลันจู่โจมพร้อมกัน
ชาซานต้านพิษได้บ้างแล้ว แต่ไฉนใบหน้าของพวกเขากลับเคร่งขรึม ในหัวสมองผุดเพียงความคิด ‘จะต้องฆ่าสตรีนางนี้ให้ได้ เพื่อระบายความโกรธแค้นอันอัดแน่นสุมในอก’
ตอนนี้มู่เฉียนซียืนรอพวกเขาอยู่ตรงหน้า นางกล่าวเสียงสูง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน “พวกเจ้ามากันแล้ว ข้ากำลังรอพวกเจ้าอยู่เลยเชียวล่ะ ฮิ ๆ”
“มู่เฉียนซี ข้าจะฆ่าเจ้า!” คลื่นอารมณ์เกรี้ยวกราดของชาซานมีมากจนร่างเขาแทบจะพุ่งเข้าไปข้างหน้า ทว่าถูกอีกคนห้ามปรามไว้
“เหล่าซานอย่าเพิ่งวู่วาม มู่เฉียนซีผู้นี้ช่างเจ้าเล่ห์เหนือใคร จะต้องมีกับดักข้างหน้าแน่” ชาอี้รีบรั้งเขาไว้
มู่เฉียนซีหันหลังกลับไป กล่าววาจายียวนกวนอารมณ์ “โอ๊ะโอ! เหตุใดจึงมิลงมือ อ้อ สงสัยจะไม่กล้า หึ! ในเมื่อพวกเจ้าไม่กล้าฆ่าข้า งั้นข้ากลับไปนอนก่อนล่ะ”
“สตรีนางนี้ช่างกวนประสาทนัก นางสมควรตาย! นางแค่ขู่ไปอย่างนั้น ตามไป!” ชาอี้กล่าวด้วยอารมณ์คุกรุ่น
“อ๊ากกกก!”
หลังจากที่ตามไปได้ไม่ไกล ทันใดนั้นก็มีผงยาพิษนานาชนิดระเบิดออกมา
ชาซานแต่เดิมก็โดนพิษอยู่แล้ว ตอนนี้ก็ถูกยาพิษครอบคลุมทั่วร่างไปหมด หนึ่งในพวกเขาตกลงไปในกับดักที่มู่เฉียนซีขุดหลุมวางกับดักไว้
“อ๊ากกกก!”
เสียงร้องแหลมทรมานจิตบาดใจแทบขาดดังลั่น แม้บาดเจ็บไม่ถึงตาย แต่ก็ต้องสูญเสียความเป็นชายไปตลอดกาล …หมดสิ้นแล้ว ความเป็นชายที่หายไป…
“เจ้าสาม!”
เห็นพี่น้องของตนเป็นเช่นนั้น อีกสองคนที
