ู่คนเดียว ก็เชิญปรึกษากับท่านอ๋องเยี่ยดูเองเถอะ …อ่า! ในสำนักศึกษายังมีเรื่องที่ให้ข้า รองอาจารย์ใหญ่ไปจัดการ ข้าขอตัวก่อน”
รองอาจารย์ใหญ่ที่เป็นถึงราชาแห่งภูตขั้นเจ็ดวิ่งออกไป มู่เฉียนซีไม่สามารถที่จะหยุดเขาได้
“ให้ตายเถอะ! รองอาจารย์ใหญ่ไม่มีความรับผิดชอบ” ใบหน้าของมู่เฉียนซีหม่นคล้ำ
รองอาจารย์ใหญ่หนีไปแล้ว เหลือเพียงพวกเขาสองคน ทั้งสภาพแวดล้อมรอบข้างยังไร้เสียง บรรยากาศดูอึดอัดพิกล
ริมฝีปากแดงของซวนหยวนจิ่วเยี่ยเปิดออก ขยับเบา ๆ เอ่ยขึ้น “ข้าไม่ไป”
หลังจากพูดจบ บุรุษเยือกเย็นราวน้ำแข็งหันหลังกลับอย่างสง่างาม ขึ้นชั้นบนไป
มู่เฉียนซีร้อนใจ รีบเอ่ยด้วยเสียงอันดัง “ช้าก่อนจิ่วเยี่ย ข้างบนเป็นพื้นที่ของข้า เจ้าต้องมานอนข้างล่าง”
“ไม่ ข้าต้องการข้างบน” ดวงตาสีฟ้าใสสบตาเข้ากับมู่เฉียนซี แม้เพียงพูดธรรมดา เสียงเขายังดูเด็ดขาดกว่าผู้ใด
มู่เฉียนซีมีหรือจะเกรงกลัว ถึงต้องเถียงคอเป็นเอ็นนางก็ยอม “แต่ข้าอยู่ข้างบนมาก่อน ดังนั้นข้างบนเป็นของข้า”
“ไม่ เจ้าอยู่ข้างล่าง หรือไม่ก็อยู่ข้างบนด้วยกัน”
หลังจากซวนหยวนจิ่วเยี่ยพูดจบ ร่างสูงสง่าก็เดินขึ้นชั้นบนประหนึ่งไม่อยากเสวนากับมู่เฉียนซีมากไป
‘ชิ! ข้างบนก็ข้างบน ใครจะยอมอยู่ข้างล่างกัน ?’ สาวน้อยผู้นำครุ่นคิดแค้นในใจ เดินตามบุรุษก้อนน้ำแข็งขึ้นไป
ทว่าสิ่งที่ทำให้นางแทบสติแตกคือ… เขาอยู่ข้างบนก็ว่าแย่แล้ว ยังจะมาอยู่ห้องตรงข้ามกับนาง
มีลมหายใจเ
