“ให้ตายสิ” มู่เฉียนซีเพิ่งนึกได้ว่าตนนัดกับน่าหลานอวี้ไว้ มัวแต่ขลุกอยู่กับการปรุงยาจนลืมไปเสียสนิท
มู่เฉียนซีสั่ง “หลิงซือหลิน เจ้าจัดเก็บห้องยาให้เรียบร้อย เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ห้ามบอกใครเป็นอันขาดเชียวนะ”
“ขอรับ”
ท่านผู้นำใช้เวลาแค่ครึ่งวันก็สำเร็จเป็นนักปรุงยาขั้นพื้นฐาน พรสวรรค์พิเศษเช่นนี้ หากผู้ใดได้รู้ คงตกใจหน้าหงาย
มู่เฉียนซีรีบเปลี่ยนหน้าตา ลอบออกจากตระกูลมู่ไปอย่างไร้สุ้มเสียง
หมอไป๋รอคอยมู่เฉียนซีที่หน้าประตู เมื่อพบนาง ก็ทำตัวเสมือนพบเห็นญาติตนเอง “คุณชายมู่มาแล้ว นายน้อยคอยท่านนานแล้ว” ทำอย่างไรได้ ทุกหนึ่งเค่อ นายน้อยจะต้องคอยถาม จนท้ายที่สุดไล่ให้เขามารอข้างนอก
มู่เฉียนซีกล่าว “ขอโทษด้วย ที่ทำให้เจ้าต้องคอยนาน”
“มู่ซี เจ้ามาได้สักที ข้าคิดว่าเจ้าจะไม่มาเสียแล้ว”
รอเกือบทั้งวัน ไม่พบเจอชายน้อย เขารู้สึกว่าชายน้อยคนนี้เป็นเพียงจินตนาการอันสวยงามของเขา แล้วจะไม่ปรากฏตัวให้เห็นอีก
มู่เฉียนซีสังเกตน่าหลานอวี้ เขาค่อนข้างที่จะชอบสีขาว
วันนี้ยังคงใส่ชุดคลุมสีขาว ผมยาวดั่งน้ำตกเป็นเส้นสาย ผมถูกม้วนด้วยหยกสีขาว
ใบหน้างดงามดั่งหยก บุคลิกดูสง่ามีราศี ใบหน้าไม่มีรอยยิ้มเสแสร้งเหมือนก่อน กลับจ้องมองนางด้วยอาการตื่นเต้น
มู่เฉียนซียกยิ้ม นางกล่าว “ห่างกันสามวัน คุณชายน่าหลานทำให้ข้าอดใจมองไม่ได้”
น่าหลานอวี้รู้สึกว่าชายน้อยตรงหน้า เวลาไม่ยิ้มยังดี ยามยิ้ม ยากจะหาความงามอื่นใ
