ดมาเทียบเทียม
“เจ้ามีความสุขก็ดีแล้ว” น่าหลานอวี้กล่าวด้วยรอยยิ้ม “แน่นอน เป็นแบบนี้ถึงดูมีความสุข”
“รถม้าจัดเตรียมเรียบร้อยแล้ว มู่ซี ตามข้ามาเถอะ”
บ้านประมูลอันดับหนึ่งที่ร่ำรวยที่สุดในเซี่ยโจว รถม้าของนายน้อยน่าหลานอวี้คนนี้ …วิจิตรตระการตา
ม้าที่ใช้ลากรถคือม้าเสวี่ยหลิง เป็นม้าพันธุ์บริสุทธิ์ที่สุดของเซี่ยโจว มีความใกล้เคียงกับสัตว์วิญญาณ ประมาณราคามิได้
ภายในรถม้ามีพื้นที่กว้างขวาง ดูสะดวกสบาย เพราะน่าหลานอวี้ออกไปข้างนอกบ่อย ภายในจึงวางเบาะรองนั่งเตรียมไว้ เบาะรองนั่งนี้ถูกปกคลุมไปด้วยผ้าขาวราวกับหิมะ
มู่เฉียนซีเห็นพลันตาลุกวาว รีบไปจับจองที่นั่งอย่างเด็กตื่นเต้นเมื่อเห็นของชอบ หมอไป๋ห้ามไว้ไม่ทัน “อ๊ะ! คุณชายมู่…”
ที่นั่งนั้นเป็นที่นั่งประจำตัวของนายน้อย ไม่ใช่ใครที่จะมาสัมผัสได้ง่าย ๆ
น่าหลานอวี้เตือนหมอไป๋ด้วยสายตาอาบน้ำแข็ง หมอไป๋รีบหุบปาก นายน้อยไม่มีท่าทีโมโห เขาก็ต้องตามใจชายน้อยมู่ผู้นั้น ตั้งแต่ตอนที่นายน้อยโดนชายน้อยมู่วางยาพิษ ก็เปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม
มู่เฉียนซียิ้ม “ที่ตรงนี้ข้าจับจองแล้ว ตอนนี้ข้าเหนื่อยยิ่งนัก เหนื่อยใจแทบขาดวิ่น”
สองสามวันมานี้ปรุงยาไม่ได้หลับไม่ได้นอน และรีบมาที่บ้านประมูลอันดับหนึ่ง ร่างกายมู่เฉียนซีที่เคยอยู่อย่างสุขสบายไม่สามารถรับสภาพนี้ไหว
น่าหลานอวี้ยิ้มขำกับวาจาสำนวนการบ่นอันแปลกประหลาดของชายน้อยมู่ “อืม มู่ซีพักผ่อนให้สบายเถอะ ถึงท
