อไม่ ?!”
เหล่าท่านผู้เฒ่าทั้งหลายชะงักงันไม่สามารถคาดเดาความคิดของท่านผู้นำตระกูลได้ ไม่สามารถหาคำใดมาหักล้างคำตำหนิของนาง
ผู้เฒ่าใหญ่โต้เถียงคอเป็นเอ็น “ท่านผู้นำตระกูล ท่านไม่สมควรพูดเช่นนั้น พวกเราจำต้องเชิญหมอหวังกลับมา แม้การสูญเสียหมอปรุงยาไปจะไม่ทำให้ตระกูลถึงกับล้ม แต่หมอหวังก็มีบทบาทสำคัญกับเรา แม้บัดนี้หมอหวังถูกท่านผู้นำขับไล่ ฉะนั้นแล้วท่านผู้นำตระกูลโปรดจัดเตรียมสิ่งของเพื่อเชิญหมอหวังกลับมา”
“พ่นวาจากันมาเสียยืดยาว เพียงเพราะพวกเจ้าต้องการให้ข้าเชิญคนไร้ความสามารถผู้นั้นกลับมาสินะ ท่านผู้เฒ่าทั้งหลาย ข้าว่าพวกท่านคงป่วยจิตจนเกินจะเยียวยาแล้ว!”
สิ้นเสียง ประกายเย็นเยียบปรากฏในแววตาดำขลับของผู้นำตระกูลมู่
ผู้เฒ่ารองไม่ยินยอม “หากว่าท่านผู้นำตระกูลกลัวเสียหน้า อีกทั้งไม่สามารถแก้ปัญหาการสูญเสียครั้งใหญ่ของตระกูลเช่นนี้ได้ พวกเราก็คงต้องขอล่วงเกินต่อท่านผู้นำ ก่อนที่ตระกูลมู่จะสามารถหาหมอปรุงยาคนใหม่ได้ เรื่องราวทั้งหมดของตระกูล พวกเราพี่น้องจะคอยดูแลจัดการ จะคอยช่วยกันผลักดันตระกูลมู่ให้ถึงที่สุด”
“ถูกต้อง! พวกเราเองก็ยังต้องพึ่งพาตระกูลมู่ในการหาเลี้ยงครอบครัวอยู่ หากตระกูลมู่ต้องพังพินาศเพราะความไร้เดียงสาของท่าน ครอบครัวของพวกเราจะพลอยลำบากไปด้วย เช่นนั้นเราต้องขอให้ท่านผู้นำตระกูลยอมรับ” ผู้เฒ่าสามกล่าวสำทับ
ยึดอำนาจ นี่คือการยึดอำนาจโดยแท้ มันช่างเป็นคำพูดสวยหรู
