ดูดีทว่ากลับเต็มไปด้วยความเสแสร้ง
มู่เฉียนซีมองดูพวกเขาเล่นละครราวกับมองตัวตลก นางเอ่ยขึ้น “ข้าบอกว่าข้าเป็นคนไล่หมอหวังออกจากตระกูลไปเมื่อไหร่ ? เขาเป็นคนยอมรับเองว่าไร้ความสามารถ ไม่เหมาะสมเป็นหมอปรุงยาของตระกูลมู่จึงจากไปเอง”
“เป็นไปไม่ได้!”
“ใช่! ทักษะการปรุงยาของหมอปรุงยาหวังเลื่องลือในแคว้นจื่อเยี่ย”
“ท่านผู้นำตระกูล ข้ารู้ว่าท่านไม่ต้องการมอบอำนาจ แต่ท่านก็ไม่ควรโป้ปดมดเท็จ”
“อะไร ? พวกเจ้าไม่เชื่อข้าหรือ ?” มู่เฉียนซีเลิกคิ้ว มุมปากยกเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “เข้ามา! นำตัวหมอหวังเข้ามา”
— ตุบ! —
ร่างหนึ่งถูกโยนเข้ามาในห้องโถง ร่างกายของเขาเน่าเปื่อยน่าสยดสยอง
ทันทีที่เหล่าผู้เฒ่าทั้งหลายเห็นคนผู้นั้น พวกเขาก็จำได้ นั่นคือหมอปรุงยาหวังที่เคยเป็นหมอปรุงยาให้กับตระกูลมู่ของพวกเขามาก่อน
“ฮือ ๆ ๆ… ท่านผู้นำตระกูล ข้าผิดไปแล้ว ได้โปรดมอบยาถอนพิษให้ข้าเถิด ข้าเจ็บปวดมิอาจทนได้อีก…” หมอหวังร้องอ้อนวอนทั้งน้ำตา
“นี่คือแหวนมิติ (แหวนที่สามารถนำสิ่งของใส่ไว้ข้างในได้) ข้างในเป็นทรัพย์สมบัติทั้งหมดของข้า ข้าไม่สามารถหาได้มากกว่านี้แล้ว ผู้นำตระกูลมู่ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย ให้เวลาข้าอีกหน่อยเถิดนะท่านนะ…”
ภายในแหวนมิติ บรรจุเต็มไปด้วยเหรียญทองและเครื่องประดับมากมาย แม้กระทั่งเหล่าชายชรายังอิจฉาประกายตาลุกวาวกับความมั่งคั่งนี้
หมอปรุงยาช่างมั่งคั่งร่ำรวยผิดหูผิดตา คนผู้นี้เข้ามาอยู่ที่ตระกูล
