ไปจากสถานที่บ้า ๆ ที่เต็มไปด้วยผีและคนน่ากลัวนี่ให้ได้เสียก่อน หากนางสามารถปรุงยาตามตำราและสร้างยาพิษขึ้นมาได้ ของพวกนี้จะเป็นสิ่งวิเศษที่ช่วยให้นางหนีออกไปได้
คิดแล้วก็ลงมือทันที…
มู่เฉียนซีทุ่มเททั้งกายใจเพื่อปรุงยา ทั้งยาน้ำและยาพิษ ส่วนพ่อบ้านไป๋เองก็ไม่ได้มารบกวนนางแต่อย่างใด เขาเพียงแค่สั่งมนุษย์โครงกระดูกรับใช้ให้คอยส่งข้าวปลาอาหารให้เท่านั้น สามวันสามคืนผ่านไป ในที่สุดกระบวนการปรุงยาก็เสร็จสิ้น
มู่เฉียนซีกวาดตาดูโต๊ะที่มียาจำนวนมากวางอยู่ ทั้งยาน้ำ ยาพิษ และผงพิษ…
มุมปากบางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มแสนร้ายกาจ
“ฮิ ๆ พ่อหนุ่มรูปงาม ข้าเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ไว้ให้ท่านเชียวนะ หวังว่าท่านจะชอบ”
เมื่อเก็บยาน้ำและยาพิษของตนเองเรียบร้อยแล้ว มู่เฉียนซีก็เดินออกไปจากห้องนั้น
พ่อบ้านไป๋เห็นนางจึงเดินเข้ามาทัก “แม่นาง ในที่สุดก็ออกมาแล้ว ท่านอุดอู้อยู่แต่ในห้องยาถึงสามวัน ข้ากลัวนักว่าร่างกายของท่านจะรับไม่ไหว”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างไม่อ้อมค้อม “ข้าต้องการไปจากที่นี่” นางมียาพิษเป็นที่พึ่งแล้ว ไม่จำเป็นต้องกังวลอะไรมาก
ทว่าพ่อบ้านไป๋กลับตอบว่า “แม่นางเป็นผู้ที่นายท่านพามา หากแม่นางต้องการจะไป ก็ต้องให้นายท่านอนุญาตก่อนขอรับ”
“ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยพาข้าไปพบเขาที”
“ขอรับ”
เวลานี้ จิ่วเยี่ยกำลังจิบชาอยู่ในลานกว้าง เขาได้ยินเสียงฝีเท้าตรงมายังที่นี่ เขาเหลือบตาขึ้นเล็กน้อยและมองไปยังมู่เฉียนซีที่กำลังเดิ
