“ก็แค่ผลไม้ธรรมดา ขอเพียงมีพละกำลังมากพอ มีหรือจะสอยมันลงมาไม่ได้? ที่สอยไม่ได้ก็เพราะพวกนายยังแข็งแกร่งไม่พอน่ะสิ ให้ฉันลองดูหน่อยเป็นไง” หลี่เสวียนเอ่ยจบก็กระโจนพรวดขึ้นไป มือข้างหนึ่งง้างดาบขึ้นสูงแล้วฟาดฟันเข้าใส่ขั้วที่เชื่อมระหว่างผลโสมคนกับกิ่งไม้ทันที
เคร้ง!
ผลโสมคนไม่ได้รับความเสียหายใด ๆ เลย หลี่เสวียนไม่ยอมเชื่อเรื่องงมงาย เขาจึงเค้นพลังตั้งแต่เกิดออกมาสับลงไปอีกหลายครั้ง ผลโสมคนเพียงแค่แกว่งไปแกว่งมา ทว่าขั้วของมันกลับไม่มีรอยขีดข่วนเลยสักนิด
“ผลไม้เฮงซวยอะไรกันเนี่ย…” หลี่เสวียนบ่นอุบอย่างหัวเสียอีกรอบ
“พวกเราลองมาหมดทุกวิธีแล้ว หากไม่ใช้ไม้เคาะทองคำ ก็ไม่มีทางสอยมันลงมาได้จริง ๆ” จางชุนชิวเอ่ยพลางหันไปมองโจวเวิน “โจวเวิน นายอยากจะลองดูหน่อยไหม? ถ้าหากนายสอยมันลงมาได้ พวกเราจะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปตามหาไม้เคาะทองคำ เพราะพวกเราหามาตั้งนานแล้วก็ยังไม่เจอเลยว่ามันถูกซ่อนอยู่ที่ไหน”
“ลองดูก็ไม่เสียหาย” โจวเวินรับถาดหยกที่จางชุนชิวยื่นให้ ก่อนจะทะยานตัวไปหยุดอยู่เบื้องหน้าผลโสมคนผลหนึ่ง
ตำนานเล่าว่า ผลโสมคนต้องใช้เวลาถึงเก้าพันปีกว่าจะสุกงอม เพียงแค่ได้สูดดมกลิ่นก็สามารถยืดอายุขัยได้สามร้อยหกสิบปี และหากได้กินสักผลจะสามารถมีชีวิตยืนยาวถึงสี่หมื่นเจ็ดพันปี
โจวเวินลองสูดดมดู ทว่ากลับไม่ได้กลิ่นหอมใด ๆ เลย “ดูท่าตำนานพวกนั้นคงจะเชื่อถือไม่ได้ทั้งหมดแฮะ”
