“จะร่วมมือกันอย่างไร?” โจวเวินไม่อยากเสียเวลา ในเมื่อจางชุนชิวคุ้นเคยกับศาลเจ้าอู่จวงกวนแห่งนี้ การร่วมมือกันก็ไม่ใช่เรื่องที่เสียหายอะไร
“กฎของศาลเจ้าอู่จวงกวนอนุญาตให้แต่ละคนเด็ดผลโสมคนได้เพียงคนละหนึ่งผลเท่านั้น พวกเราไม่ขออะไรมาก ขอเพียงผลโสมคนคนละหนึ่งผลก็พอแล้ว” จางชุนชิวเอ่ย
“ตกลง” โจวเวินไม่พูดพร่ำทำเพลง เขายกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดถ่ายภาพป้ายชื่อของศาลเจ้าอู่จวงกวน ทันใดนั้นเขาก็เหลือบไปเห็นสัญลักษณ์รูปมือขนาดเล็กประทับอยู่ตรงนั้น ซึ่งมันคือปุ่มสำหรับดาวน์โหลดดันเจี้ยนเกมเข้าเครื่องพอดี
ทั้งสี่คนเห็นพ้องต้องกัน ภายใต้การนำทางของจางชุนชิวและเซี่ยหลิ่วฉวน พวกเขาก็ได้ก้าวเท้าเข้าสู่ศาลเจ้าอู่จวงกวนพร้อมกัน
“อาเวิน นายว่าไอ้หมอสองคนนี้มันเป็นพวกไม้ป่าเดียวกันหรือเปล่าฟะ? ตระกูลเซี่ยกับตระกูลจางอยู่ห่างกันตั้งไกล แต่ไอ้สองตัวนี้กลับชอบตัวติดกันตลอดเวลา ไม่รู้ว่ามีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไรกันแน่” หลี่เสวียนกระซิบกระซาบกับโจวเวินอย่างลับ ๆ
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง บางทีสถานการณ์ของพวกเขาอาจจะเหมือนกับฟงชิวเหยียนและหมิงซิ่ว ที่มีโชคชะตาเกื้อหนุนกัน พออยู่ด้วยกันแล้วเลยช่วยให้ระดับฝีมือพัฒนาได้เร็วขึ้นล่ะมั้ง” โจวเวินไม่ได้สนใจที่จะรับรู้เรื่องซุบซิบนินทาของจางชุนชิวและเซี่ยหลิ่วฉวน จึงเอ่ยตอบกลับไปส่ง ๆ
“ฉันล่ะกลัวว่าพวกเขาจะเป็นแบบนั้นจริง ๆ แล้วถ้าเกิดพวกเขาเกิดมาคิดไม่ซื่อกับฉันขึ้
