การเคลื่อนไหวของเขาประหนึ่งสายลมฤดูใบไม้ร่วงที่กวาดใบไม้จนเรียบวุธ เพียงชั่วพริบตาเดียว เขาก็เด็ดผลโสมคนที่เหลืออยู่ทั้งหมดบนต้นจนเกลี้ยง ผลโสมคนเหล่านั้นอันตรธานหายไปในมือของเขา โดยไม่มีใครรู้ว่าเขาเก็บพวกมันไว้ที่ไหน
“ครั้งนี้ต้องขอขอบคุณพี่จางและพี่เซี่ยที่ช่วยนำทางนะ วันหน้าหากมีโอกาสร่วมมือกันอีก พวกเราขอตัวก่อน” เอ่ยจบ เขาก็พาหลี่เสวียนเดินสาวเท้าจากไปทันที
จางชุนชิวและเซี่ยหลิ่วฉวนยืนบื้ออยู่ตรงนั้นไปพักใหญ่ สมองยังไม่ทันสั่งการ จนกระทั่งเวลาผ่านไปนาน เซี่ยหลิ่วฉวนถึงกับสบถออกมาว่า “ไอ้หมอนี่มันยังเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่าวะ? มันคือสัตว์ประหลาดชัด ๆ”
“ตอนแรกฉันยังลังเลอยู่บ้างเรื่องที่จะย้ายตระกูลไปที่เมืองโบราณกุยเต๋อ ทว่าตอนนี้ดูเหมือนว่าฉันต้องรีบลงมือให้เร็วที่สุดแล้วล่ะ เกรงว่าหลังจากที่โลกใบนี้แตกทลายลงอย่างสมบูรณ์ คงมีเพียงชายผู้นี้เท่านั้นที่จะรับมือกับความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ได้” จางชุนชิวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“ตระกูลของฉันจะไปถึงหรือไม่ก็ช่างเถอะ ยิ่งตอนนี้ตระกูลเซี่ยก็เหลือเพียงแค่ชื่อเท่านั้น จะย้ายไปอยู่ที่ไหนก็ไม่ต่างกันหรอก” เซี่ยหลิ่วฉวนยิ้มขื่น
เมื่อกลับมาถึงบ้าน โจวเวินควักผลโสมคนออกมาผลหนึ่งแล้ววางลงตรงหน้าหลี่เสวียน หลี่เสวียนหยิบมันขึ้นมาก่อนจะยัดเข้าปากคำโต
