ผลไม้ที่เคยแข็งราวก้อนเหล็กยามอยู่บนต้น ยามนี้กลับละลายในปากทันที แปรสภาพเป็นน้ำผลไม้รสหวานล้ำไหลลงสู่ท้อง
หลี่เสวียนเพิ่งจะอุทานออกมาว่าหวานล้ำยิ่งนัก ทันใดนั้นก็มีควันสีขาวพวยพุ่งออกมาจากรูขุมขนทั่วร่างกายของเขา เพียงชั่วครู่ ร่างทั้งร่างของเขาก็ถูกโอบล้อมไปด้วยไอระเหยของน้ำมหาศาล
หลังจากเวลาผ่านไปพักใหญ่ ไอระเหยเหล่านั้นก็มลายหายไปสิ้น ผิวพรรณทั่วร่างของหลี่เสวียนพลันขาวใสและเจิดจรัสราวกับเนื้อหยก เขาร้องลั่นออกมาด้วยความสะใจ “สุดยอดระเบิดระเบ้อไปเลย! ฉันเลื่อนระดับพลังขึ้นมาได้ขั้นหนึ่งแล้วจริง ๆ จากระดับโลกมนุษย์ (World) ทะลวงเข้าสู่ระดับนรกภูมิ (Hell) แล้ว!”
“มันมีผลลัพธ์ที่น่าอัศจรรย์ขนาดนี้เชียวรึ?” โจวเวินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขาชี้ไปที่ผลโสมคนที่เหลืออยู่พลางเอ่ยว่า “งั้นนายก็กินเข้าไปอีกสักสองสามผลดูสิ เผื่อจะช่วยให้นายทะลวงเข้าสู่ระดับวันสิ้นโลก (Apocalypse) ได้โดยตรงเลย”
ทว่าหลี่เสวียนกลับส่ายหน้าปฏิเสธ “พลังที่ไม่ได้เกิดจากการฝึกฝนเคี่ยวกรำด้วยตัวเอง ย่อมเป็นเหมือนสิ่งก่อสร้างที่ไร้ซึ่งรากฐาน วันหน้าอาจจะนำพาความยุ่งยากมาให้ได้ ดังนั้นกินแค่ผลเดียวก็เพียงพอแล้ว”
โจวเวินค่อนข้างประหลาดใจ เขาไม่คิดเลยว่าหลี่เสวียนจะมีความเข้าใจแจ้งในสัจธรรมข้อนี้
