ขมวดคิ้ว
“เจ้าเป็นเด็กซื่อที่น่ารักจริงๆ คิดเรื่องวุ่นวายไปเรื่อย ไม่ใช่เรื่องผิดที่แม่ของเจ้าคือหนูว่า แต่โจวหลิงเฟิงไม่ใช่พ่อแท้ๆ ของเจ้า เขาแค่รับเจ้ามาเป็นลูกบุญธรรม” หญิงสาวกล่าวพร้อมยิ้มให้โจวเหวิน
โจวเหวินรู้สึกทันทีว่าสมองของเขาคิดไม่ทัน ผู้หญิงคนนั้นบอกว่าเขาเป็นลูกของหนูวา ไม่ใช่ลูกของโจวหลิงเฟิง
โจวหลิงเฟิงบอกว่าเขาเป็นลูกของโอวหยางหลาน ช่วงแรกๆ โจวเหวินก็งงไปหมดว่าเกิดอะไรขึ้นและควรเชื่อใครดี
“ทำไมคุณถึงบอกว่าฉันเป็นลูกของหนูว่าล่ะ?” โจวเหวินถามด้วยสีหน้าไม่พอใจ
“ถ้าคุณเข้ามาที่นี่ได้ ก็แสดงว่าคุณเป็นลูกของนูวา ไม่มีใครเข้ามาได้นอกจากลูกของเธอ” หญิงคนนั้นกล่าว
“นี่ไม่ใช่หลักฐาน” โจวเหวินส่ายหัว
“ในเมื่อคุณยอมรับไม่ได้ งั้นก็บอกหลักฐานอะไรมาบ้างสิว่าคุณยอมรับได้ คุณเคยฝึกสูตรแห่งการสละความเป็นอมตะมาแล้วใช่ไหม?” หญิงคนนั้นกล่าว
“ใช่ นี่ก็เป็นหลักฐานด้วยใช่ไหม?” โจวเหวินกล่าว
“แน่นอน นอกจากลูกๆ ของหนูวาแล้ว ไม่มีใครสามารถปฏิบัติพระสูตรอมตะอันศักดิ์สิทธิ์ได้ เพราะเดิมทีพระสูตรนี้สงวนไว้สำหรับลูกๆ ของนางเท่านั้น คนอื่นๆ ไม่สามารถปฏิบัติได้” หญิงคนนั้นกล่าว
“ไม่มีอุบัติเหตุเกิดขึ้นเลยเหรอ?” โจวเหวินยังคงไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่
“ไม่มีทางเป็นเรื่องบังเอิญ เพราะคัมภีร์ปราบเซียนนั้นเป็นสิ่งที่ไม่ใช่ของโลกนี้ และมีเพียงเจ้าผู้ซึ่งไม่ใช่ของโลกนี้เท่านั้นที่สามารถฝึกฝนได้” คำพูดของหญิง
