รหรือไม่ครับ” เซียวหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วเปิดแผนที่ให้หญิงสาวดู
“งั้นลองไปดูสิ ว่าไอ้คนหวาดระแวงนี่น่าสนใจอย่างที่คุณว่าจริงหรือเปล่า” เด็กสาวเหลือบมองแผนที่ในโทรศัพท์ แล้วพูดเบาๆ ว่า “ไกด์นำเที่ยวเมืองโบราณ…”
“ฝ่าบาทจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังแน่นอน” ดวงตาของเซียวดูเหมือนจะยิ้มอยู่
ทั้งสองคนเดินเคียงข้างกันไปในทิศทางของเมืองโบราณกุยเดิล ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเดินไม่เร็ว แต่ในชั่วพริบตาเดียวก็ไม่มีร่องรอยของพวกเขาเหลืออยู่
ทำเนียบผู้ว่าราชการเมืองลั่วหยาง
“ท่านขุนศึก มีข่าวจากทางนั้นว่านางเงือกออกทะเลแล้ว” อันเซิงเดินมาที่ร้านอาหารและพูดกับอันเทียนจั่วด้วยความตื่นเต้น
อันเทียนจั่วไม่ได้ตอบอะไรเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น เขาเอาช้อนเข้าปาก เป่าโจ๊กเบาๆ แล้วป้อนเข้าปากหย่าเอ๋อร์ “หย่าเอ๋อร์ กินโจ๊กหน่อยสิ โตแล้วจะไม่กินได้ยังไงล่ะ จะกินอะไรได้ล่ะ”
“ลุงครับ ผมไม่อยากกินข้าว” ยาเออร์กล่าวพลางส่ายหัว
“ไม่อร่อยเหรอ? อยากกินอะไร ฉันจะทำเองก็ได้ อ้อ แล้วก็ เธอไม่ชอบซุปหวานของฉันนี่นา งั้นฉันจะทำซุปหวานให้เธอเอง” อันเทียนจั่ววางชามและช้อนลง พูดอย่างเอาใจ
“คุณลุง หนูคิดถึงพี่ชายจังเลยค่ะ” ยาเอ๋อร์พูดด้วยน้ำเสียงน่าสงสารพลางมองอันเทียนจั่วด้วยดวงตาเบิกกว้าง
อันเทียนจั่วถอนหายใจเบาๆ “ย่าเอ๋อร์ รอสักครู่ เมื่อสถานการณ์ที่นั่นคลี่คลายลงแล้ว ข้าจะขอให้อาเซิงส่งเจ้าไปหาเขา”
“จริงเหรอคะ คุณลุง?” ยาเอ๋อร์ล
