ากกว่าห้าสิบเซนติเมตร หมีใช้กรงเล็บฉีกรวงผึ้งออก แต่น้ำผึ้งก็ยังคงไหลออกมา
ลูกหมียกปากขึ้นเลียและกินน้ำผึ้ง หลังจากดูดน้ำผึ้งไปเยอะแล้ว พวกมันยังส่งสัญญาณให้โจวเหวินกินน้ำผึ้งกับเขาด้วยในอดีต
โจวเหวินจุ่มน้ำผึ้งลงไปเล็กน้อย แล้วนำเข้าปากชิม น้ำผึ้งหวานมากจริงๆ ไม่ได้ปลอมเลย
“แปลกจัง รังผึ้งแบบนี้น่าจะอยู่บนต้นไม้พอดี แต่รังผึ้งบัมเบิลบีกลับไม่เป็นแบบนี้ ทำไมรังผึ้งนี้ถึงโผล่มาใต้ดินล่ะ” โจวเหวินเรียกปิม่อนจอมเผด็จการแล้วปล่อยให้มันขุดตามหมีไป ขุดลงไปในหลุมที่โผล่ออกมาต่อ
ไม่นานหมีก็ขุดมันขึ้นมา และมันได้ค้นพบมันอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่รัง แต่เป็นทองสัมฤทธิ์ที่ผุพัง
เพราะส่วนใหญ่ก็เน่าไปหมดแล้ว ดูจากส่วนที่เหลือก็น่าจะคล้ายๆ ติงแหละครับ
เนื่องจากทรราชมีอำนาจเหนือกว่ามองโกเลีย ทำให้สัมฤทธิ์จำนวนมากได้รับความเสียหายระหว่างการขุด ซึ่งทำให้การระบุตัวตนของโจวเหวินทำได้ยากขึ้น ดังนั้นโจวเหวินจึงไม่ยอมให้มีการขุด และขุดด้วยมือแทน
ไม่นาน โจวเหวินก็ขุดเครื่องปั้นดินเผาสีเทาและเครื่องประดับคล้ายหยกออกมา แม้ว่าโจวเหวินจะไม่รู้ว่าเครื่องประดับเหล่านั้นใช้ทำอะไร แต่เนื้อหยกนั้นหยาบมาก ไม่ใช่เรื่องดีเลย
“ของพวกนี้ควรจะดูเหมือนของเก่า ~ www.mtlnovel.com ~ แต่ของเก่าก็ไม่ได้มีค่ามากนักสำหรับคนในยุคปัจจุบัน” โจวเหวินมีความรู้เกี่ยวกับประวัติศาสตร์อย่างจำกัด ฉันไม่รู้ว่าของพวกนี้อยู่ในยุคไหน คงเด
